มณฑลจี๋หลิน
มณฑลจี๋หลิน 吉林省 | |
---|---|
การถอดเสียงชื่อมณฑล | |
• ภาษาจีน | จี๋หลินเฉิ่ง (吉林省 Jílín Shěng) |
• อักษรย่อ | JL / จี๋ (吉 Jí) |
![]() ทิวทัศน์ของทะเลสาบสวรรค์ (ทะเลสาบเทียนฉือ) | |
![]() แผนที่แสดงที่ตั้งของมณฑลจี๋หลิน | |
พิกัด: 43°42′N 126°12′E / 43.7°N 126.2°E | |
ตั้งชื่อจาก | มาจาก girin ula วลีภาษาแมนจู แปลว่า "ไปตามลำน้ำ" |
เมืองหลวง (และเมืองใหญ่สุด) | |
เขตการปกครอง | 9 จังหวัด, 60 อำเภอ, 1,006 ตำบล |
การปกครอง | |
• เลขาธิการพรรค | Bayanqolu |
• ผู้ว่าราชการ | จิ่ง จุ้นไห่ (景俊海) |
พื้นที่[1] | |
• ทั้งหมด | 191,126 ตร.กม. (73,794 ตร.ไมล์) |
อันดับพื้นที่ | อันดับที่ 14 |
ความสูงจุดสูงสุด (ภูเขาแพ็กดู) | 2,744 เมตร (9,003 ฟุต) |
ประชากร (ค.ศ. 2010)[2] | |
• ทั้งหมด | 27,462,297 คน |
• อันดับ | อันดับที่ 21 |
• ความหนาแน่น | 140 คน/ตร.กม. (370 คน/ตร.ไมล์) |
• อันดับความหนาแน่น | อันดับที่ 23 |
ประชากรศาสตร์ | |
• องค์ประกอบทางชาติพันธุ์ | |
• ภาษาและภาษาถิ่น | ภาษาจีนกลางตะวันออกเฉียงเหนือ, ภาษาเกาหลีสำเนียงฮัมกย็อง |
รหัส ISO 3166 | CN-JL |
GDP (ค.ศ. 2017)[3] | 1.53 ล้านล้านเหรินหมินปี้ หรือ 226.44 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 23) |
• ต่อหัว | 56,101 เหรินหมินปี้ หรือ 8,309 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 13) |
HDI (ค.ศ. 2018) | ![]() |
เว็บไซต์ | www |
จี๋หลิน (จีน: ; พินอิน: Jílín) เป็นหนึ่งในสามมณฑลทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศจีน เมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดคือ ฉางชุน มณฑลจี๋หลินมีอาณาเขตทางทิศตะวันออกติดกับประเทศเกาหลีเหนือ (นครราซ็อน จังหวัดฮัมกย็องเหนือ จังหวัดรยังกัง และจังหวัดชากัง) และประเทศรัสเซีย (ดินแดนปรีมอร์สกี) ทิศเหนือติดกับมณฑลเฮย์หลงเจียง ทิศใต้ติดกับมณฑลเหลียวหนิง และทิศตะวันตกติดกับเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ชื่อของมณฑล "จี๋หลิน" มาจากวลีภาษาแมนจู girin ula หมายถึง "ไปตามลำน้ำ"
ชาวแมนจูเคยอาศัยอยู่ในพื้นที่ของมณฑลจี๋หลิน จึงทำให้มณฑลจี๋หลินเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นแมนจูเรียในประวัติศาสตร์ พื้นที่แห่งนี้เคยมีการต่อสู้แย่งชิงและตกอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐต่าง ๆ ที่ไม่ใช่ของชาวฮั่น ได้แก่ รัฐกลุ่มชนซฺยงหนู, รัฐเซียนเปย์, ราชวงศ์เหลียวของชาวชี่ตัน, ราชวงศ์จินของกลุ่มชนนฺหวี่เจิน, และราชวงศ์หยวนของชาวมองโกล[5] ประชากรส่วนใหญ่ในมณฑลพูดภาษาจีนกลาง เนื่องด้วยการรับเอาวัฒนธรรมฮั่นและภาษาจีนมาใช้โดยชาวแมนจู ทำให้ภาษาแมนจูถือเป็นภาษาที่ใกล้สูญพันธุ์[6] มณฑลนี้มีชาวเกาหลีอยู่ประมาณร้อยละ 4 ของประชากรทั้งหมด เนื่องจากตั้งอยู่ใกล้กับคาบสมุทรเกาหลี
เช่นเดียวกันกับมณฑลอื่น ๆ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน จี๋หลินได้ผ่านช่วงแรกของการพัฒนาอุตสาหกรรม อย่างไรก็ตาม เศรษฐกิจของมณฑลจี๋หลิน ซึ่งเด่นด้านอุตสาหกรรมหนัก ได้ประสบปัญหากับการโอนกิจการของรัฐเป็นของเอกชน สิ่งนี้กระตุ้นให้รัฐบาลกลางดำเนินการรณรงค์ที่เรียกว่า "แผนฟื้นฟูพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ" นอกจากนี้ มณฑลจี๋หลินยังมีแหล่งหินน้ำมันเป็นจำนวนมาก
ภูมิศาสตร์
[แก้]มณฑลจี๋หลินมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
- ทิศเหนือ ติดต่อกับ มณฑลเฮย์หลงเจียง ประเทศจีน
- ทิศใต้ ติดต่อกับ ประเทศเกาหลีเหนือ
- ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ประเทศรัสเซีย
- ทิศตะวันตก ติดต่อกับ เขตปกครองตนเองมองโกเลียใน และมณฑลเหลียวหนิง ประเทศจีน
ลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบสูงทิศตะวันออกเฉียงใต้พื้นที่สูงบริเวณเทือกเขาฉางไป๋ซันซึ่งมีความสูงเหนือระดับน้ำทะเลมากกว่า 1,000 เมตร ส่วนทิศตะวันตกบริเวณที่ราบซงเหลียว เป็นพื้นที่ค่อนข้างต่ำจึงเหมาะเป็นเขตทำปศุสัตว์ที่สำคัญของมณฑล
ด้านตะวันออกค่อนข้างรับอิทธิพลจากทะเลหวงไห่ และทะเลญี่ปุ่น จึงมีสภาพอากาศแบบชุ่มชื้น มีฝนตกชุก ด้านตะวันตกรับอิทธิพลจากที่ราบสูงมองโกล ทำให้อากาศแห้งแล้งทั้งมณฑลมีลักษณะอากาศเฉพาะแบบมรสุม เกษตรกรรม เป็นแหล่งวัตถุดิบประเภทข้าวที่สำคัญแห่งหนึ่งของประเทศ มีผลผลิตต่าง ๆ ได้แก่ ถั่วเหลือง ข้าวโพด
เขตการปกครอง
[แก้]มณฑลจี๋หลินแบ่งออกเป็นเขตการปกครองระดับจังหวัดทั้งหมด 9 แห่ง ประกอบด้วย 8 นครระดับจังหวัด (เป็นนครระดับกิ่งมณฑล 1 แห่ง) และ 1 จังหวัดปกครองตนเอง
เขตการปกครองของมณฑลจี๋หลิน | ||
---|---|---|
ชื่อ | อักษรจีน | พินอิน |
นครฉางชุน | 长春市 | Chángchūn Shì |
นครจี๋หลิน | 吉林市 | Jílín Shì |
นครซี่ผิง | 四平市 | Sìpíng Shì |
นครเหลียวเยฺหวียน | 辽源市 | Liáoyuán Shì |
นครทงฮว่า | 通化市 | Tōnghuà Shì |
นครไป๋ชาน | 白山市 | Báishān Shì |
นครซงเยฺหวียน | 松原市 | Sōngyuán Shì |
นครไป๋เฉิง | 白城市 | Báichéng Shì |
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติเกาหลี หยันเปียน | 延边朝鲜族自治州 | Yánbiān Cháoxiǎnzú Zìzhìzhōu |
เขตการปกครองระดับจังหวัดทั้ง 9 แห่งนี้ แบ่งย่อยอีกเป็นเขตการปกครองระดับอำเภอ จำนวน 60 แห่ง (ประกอบด้วย 21 เขต, 20 นครระดับอำเภอ, 16 อำเภอ, และ 3 อำเภอปกครองตนเอง) ณ ปลายปี 2017 มีประชากรทั้งสิ้น 27.17 ล้านคน[7]
การเมือง
[แก้]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/13/Mao_Statue_at_Former_Site_Museum_Of_Changchun_Film_Studio_%E9%95%BF%E5%BD%B1%E6%97%A7%E5%9D%80%E5%8D%9A%E7%89%A9%E9%A6%86.jpg/220px-Mao_Statue_at_Former_Site_Museum_Of_Changchun_Film_Studio_%E9%95%BF%E5%BD%B1%E6%97%A7%E5%9D%80%E5%8D%9A%E7%89%A9%E9%A6%86.jpg)
การเมืองของมณฑลจี๋หลินมีโครงสร้างเป็นระบบพรรค-รัฐบาล เหมือนกับสถาบันการปกครองในมณฑลอื่น ๆ ในจีนแผ่นดินใหญ่
ผู้ว่าการมณฑลจี๋หลินเป็นตำแหน่งสูงสุดในหน่วยงานบริหารมณฑลจี๋หลิน อย่างไรก็ตาม ในระบบพรรค-รัฐบาลนี้ ผู้ว่าการมณฑลมีอำนาจน้อยกว่าเลขาธิการคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีนประจำมณฑลจี๋หลิน หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "หัวหน้าพรรคมณฑลจี๋หลิน"
อุตสาหกรรม
[แก้]มีฐานอุตสาหกรรมที่แข็งแกร่งและระบบอุตสาหกรรมที่สมบูรณ์มากมีบริษัทอุตสาหกรรมมากกว่า 14,000 แห่ง อุตสาหกรรมหลัก คือ อุตสาหกรรมวิศวกรรม เคมีภัณฑ์ ปิโตรเคมี อาหารและยา
การคมนาคม
[แก้]- ทางรถไฟ - เส้นทางรถไฟสายหลักปักกิ่ง-ฮาร์บินผ่ากลางมณฑล ทำให้เชื่อมต่อเมืองทางเหนือกับใต้
และยังมีเส้นทางตรงถึงฮาร์บิน เซิ่นหยัง ต้าเหลียน ปักกิ่ง เทียนจิน สือเจียจวง จี่หนัน หนันจิง (นานกิง) และเซี่ยงไฮ้ เป็นต้น ทางหลวง จากสถิติเมื่อปลายปี 2004 ทั่วมณฑลจี๋หลินมีถนนหลวง 47,255 กิโลเมตร จากฉางชุนต่อไปยังเมืองสำคัญได้ทั่วมณฑล
- ทางน้ำ - แม่น้ำที่เป็นเส้นทางคมนาคมทางน้ำที่สำคัญ ได้แก่ แม่น้ำเนิ่นเจียง(嫩江) ซงฮัวเจียง (松花江) ถูเหมินเจียง (图们江) และยาลู่เจียง (鸭绿江)
- ทางอากาศ - สนามบินหลักคือ สนามบินเมืองฉางชุน
อ้างอิง
[แก้]- ↑ "Doing Business in China - Survey". Ministry Of Commerce - People's Republic Of China. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 August 2013. สืบค้นเมื่อ 5 August 2013.
- ↑ "Communiqué of the National Bureau of Statistics of People's Republic of China on Major Figures of the 2010 Population Census [1] (No. 2)". National Bureau of Statistics of China. 29 April 2011. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 July 2013. สืบค้นเมื่อ 4 August 2013.
- ↑ 吉林省2017年国民经济和社会发展统计公报 [Statistical Communiqué of Jilin Province on the 2017 National Economic and Social Development] (ภาษาจีน). Jilin Bureau of Statistics. 2018-03-28. สืบค้นเมื่อ 2018-06-22.
- ↑ "Sub-national HDI - Subnational HDI - Global Data Lab". globaldatalab.org. สืบค้นเมื่อ 2020-04-17.
- ↑ History of Mongolia, Volume II, 2003
- ↑ 抢救满语振兴满族文化_大公资讯_大公网. Ta Kung Pao (ภาษาChinese (China)). 2017-11-08. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-11-08. สืบค้นเมื่อ 2019-06-12.
- ↑ "中国统计年鉴—2018".
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Commons-logo.svg/30px-Commons-logo.svg.png)
- เว็บไซต์มณฑลจี๋หลิน (ภาษาจีน)
- การบริหารอุตสาหกรรมและการพาณิชย์มณฑลจี๋หลิน (ภาษาจีน)
- เขตพัฒนาและท่าเรือ (ภาษาจีน)
- ข้อมูลทางเศรษฐกิจของมณฑลจี๋หลิน ที่ องค์การสภาพัฒนาการค้าฮ่องกง (HKTDC)