Птушыны грып
Птушыны грып — заразная хвароба органаў дыхання, страўнікава-кішачнага тракта і цэнтральнай нервовай сістэмы птушак, выкліканая вірусам грыпу А. Прыроднымі вірусаносьбітамі звычайна з’яўляюцца дзікія пералётныя качкі. Працякае ў выглядзе эпізаотыі, чым выклікае пагалоўную смяротнасць сярод курэй і індыкоў. Пры дотыку да птушкі-вірусаносьбіта, яе крыві і мяса заразіцца могуць як чалавек, гэтак і жывёлы (млекакормячыя)[1].
Папярэджанне
[правіць | правіць зыходнік]Прадухіленню заражэння спрыяе размяшчэнне свойскіх птушак у закрытых выгулах і памяшканнях, дзе выключаецца сустрэча з дзікімі птушкамі. Пры доглядзе птушак варта карыстацца ахоўным адзеннем, пасля чаго ўмывацца з мылам[1].
Праявы
[правіць | правіць зыходнік]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/37/Discolored_chicken_legs.jpg/240px-Discolored_chicken_legs.jpg)
У курэй хвароба праяўляецца праз павышаную тэмпературу, прыгнечаны стан, рэзкае зніжэнне вытворчасці яек, ускудлачанасць апярэння, адмову ад корму, сінюшнасць скуры ў вобласці вачэй і жывата, апуханне і пачарненне грэбня і каташкоў, ацёк падсківічнай вобласці, падскурныя кровазліцці на канцавінах і дыярэя жоўта-зялёнага адцення. У гусей адзначаюцца манёжныя рухі, выцяканні з носавых адтулінаў, памутненне рагавіцы вока, слепата і панос. Агулам у дзікіх і свойскіх вадаплаўных птушак немач выяўляецца праз парушэнне ўзгодненасці рухаў, адкідванне галавы, вярчальны рух галавой з патрэсваннем, скрыўленне шыі, адсутнасць рэакцыі на знешнія раздражняльнікі, адмову ад вады і корму, прыгнечаны стан[1].
Гісторыя
[правіць | правіць зыходнік]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/48/Avian_influenza.svg/270px-Avian_influenza.svg.png)
У 1878 годзе італьянскі ветэрынар Эдуарда Перанчыта (1847—1936) упершыню апісаў захворванне пад назвай курыны тыф, якое паразіла курэй на фермах у ваколіцах Турына. У 1901 годзе захворванне сталі называць класічнай чумой птушак, калі выявілі яго віруснае паходжанне. У 1925 годзе адбылася першая ўспышка захворвання ў Паўночнай Амерыцы, пасля чаго яго сталі называць еўрапейскай чумой птушак. У 1971 годзе захворванне атрымала сучасную назву. У другой палове XX стагоддзя адбылося прынамсі 18 буйных успышак птушынага грыпу.
За 2006 год у краінах Паўночна-Усходняй Азіі спалілі 150 млн куранят, каб прадухіліць далейшы распаўсюд птушынага грыпу.
Зноскі
Спасылкі
[правіць | правіць зыходнік]![]() |
Птушыны грып на Вікісховішчы |
---|
- "Птушыны грып". Газета «Звязда (газета)». 30 лістапада 2016. Праверана 1 ліпеня 2017.
- "Птушыны грып". Газета «Новы час». 18 лютага 2017. Праверана 1 ліпеня 2017.