Мигел Отеро Силва
Мигел Отеро Силва |
---|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/24/Otero_%28cropped%29.jpg/200px-Otero_%28cropped%29.jpg)
Мигел Отеро Силва (26 октомври 1908 - 28 август, 1985), бил венецуелски писател, новинар, хуморист и политичар. Неговите литературни и новинарски дела биле строго поврзани со социјалната и политичката историја на Венецуела. Пред воспоставувањето на демократијата во 1958 година, бил неколкупати принуден да замине во егзил.[1]
Животопис
[уреди | уреди извор]Роден бил во Барселона, Anzoategui (шпански: Estado Anzoátegui). Тој се преселил во главниот град на Венецуела, Каракас , во раната младост за да студира на централниот Универзитет на Венецуела за градежништво. Во текот на овој период, во почетокот на своите литературни активности, пишувал за списанија и весници, како што се Élite и Fantoches. Објавувал и во други универзитетски изданија ,и бил вклучен во светот на новинарството.
Награди и признанија
[уреди | уреди извор]- Национална награда за литература (1955 година, роман Мртва куќа)
- Национална награда за новинарство
- Член на Венецуелска Академија за јазикот (1967)
- Меѓународната Ленин награда за мир (1979 година)
Литература:
[уреди | уреди извор]- Водата и речно корито (Аква y cauce (1937)) - passista, 25 песни
- Елегија Корал за Андрес Елоја Бланка (Elegía корали Andrés Eloy Бланко(1958))
- Прагот (Umbral (1966))
- Треска (Fiebre (1939))
- Мртвите куќи (Casas Muertas (1955))
- Дупка број еден (Oficina N° 1 (1961))
- Онориева смрт (La Muerte де Honorio (1963))
- Кога сакам да плачам, не плачам (Cuando quiero llorar не lloro (1970))
- Будалести симфонии (Sinfonias tontas)
- Трапавко во пеколот (Он Morrocoy en el пеколот)
- Небесни работи (Las celestiales)
- Страна на оградата (Ел cerado ajeno)
- Осум дрдорења (Ocho Palabreos)
- Фиренца, човековиот град (Florencia, сиудад дел hombre)
- Целокупна проза (Prosa completa (1976))
- Собрани песни (Obra poetica completa (1976))
- Собрани хумористични записи (Obra humoristica completa (1976))
- Лопе де Агире, Принцот на Слобода (Lope де Aguirre, Príncipe de la Libertad (1979))
- Каменот кој беше Христос (La Piedra que ера Cristo(1984))
Наводи
[уреди | уреди извор]- ↑ Мртве куће : роман ; Бушотина бр. 1 : роман / Мигел Отеро Силва ; превела са шпанског Загорка Лилић ; предговор и редакција превода Бранко Анђић. - Београд : Нолит, 1987 (Београд : Култура). - 7 стр. ; 20 см. - (Библиотека Нолит. Проза)Предлошка:COBISS