Eric Gill
![]() | |
Data urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Dziedzina sztuki |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f9/Ariel_between_Wisdom_and_Gaiety.jpg/240px-Ariel_between_Wisdom_and_Gaiety.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d7/Eve_by_Eric_Gill.jpg/240px-Eve_by_Eric_Gill.jpg)
Arthur Eric Rowton Gill (ur. 22 lutego 1882, zm. 17 listopada 1940 w Londynie) – angielski rzeźbiarz, grafik, typograf i rytownik, należący do ruchu Arts and Crafts. Projekt artystyczny Gilla, łączący motywy religijne z erotyzmem, stał się przedmiotem dyskusji i wzbudził wiele kontrowersji po opublikowaniu prywatnych zapisków autora.
Sztuka
[edytuj | edytuj kod]Uczył się w Technical and Art School w Chichesterze, skąd przeniósł się w 1900 roku do Londynu, by studiować architekturę pod okiem Williama Douglasa Caroe. Niezadowolenie z obranej ścieżki sprawiło, że zaczął interesować się kaligrafią, liternictwem i rzeźbą w kamieniu. W 1903 roku porzucił architekturę, a w 1910, po przeprowadzce do Ditchling w hrabstwie Sussex, poświęcił się rzeźbie. Ta część dorobku artystycznego Gilla wyrastała z fascynacji średniowieczną rzeźbą sakralną, sztuką egipską, grecką i indyjską, czego przykładem jest rzeźba Mother and Child z 1912 roku[1].
W 1914 roku zaangażował się w pracę nad rzeźbami stacji drogi krzyżowej dla Katedry Westminsterskiej. W tym samym roku poznał typografa Stanleya Morisona. Ten okres twórczości łączy się z konwersją Gilla na katolicyzm, a motywy biblijne stają się coraz częstsze w jego twórczości. W 1924 roku przeniósł się do Capel y Ffin, gdzie założył własny warsztat, drukarnię oraz odlewnię czcionek. Odnosił sukcesy jako nauczyciel – jego uczniami zostali m.in. David Kindersley, John Skelton, Laurie Cribb, Donald Potter i Walter Ritchie.
Kolejnym ważnym zleceniem był relief Prospero i Ariel z 1931, należący do nurtu świeckiego w twórczości Gilla[2]. Znaczący osiągnięciem były też reliefy hotelu Midland w Morecambe, powstałe na początku lat 30.
Za najważniejsze osiągnięcie Gilla w dziedzinie rytownictwa uważane są grafiki dla wydawnictwa Golden Cockerel.
Typografia
[edytuj | edytuj kod]Jako teoretyk typografii i projektant pism Gill znany jest z takich krojów jak: Perpetua, Joanna i Gill Sans. Jest też autorem ważnego zbioru tekstów o funkcjonalności typografii (An Essays on Typography, 1931).
-
Kroje stworzone przez Gilla
-
Gill Sans
-
Perpetua
-
Joanna
-
Czcionki stworzone dla wydawnictwa Golden Cockerel
-
Liternictwo Gilla
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]W 1904 roku ożenił się z Ethel Hester Moore (1878–1961), a trzy lata później przenieśli się do wioski Ditchling w Susseksie, która później miała stać się centrum twórczej aktywności Gilla i kilku początkujących artystów, którym przewodził. Lata 20. to kolejne przeprowadzki, najpierw do Capel y Ffin w Walii, potem do Pigotts w Buckinghamshire. Eric Gill uważany był za głęboko religijnego człowieka, co zestawione z prywatnymi dziennikami, w których opisywał własne – odbiegające od normy (np. stosunek z psem) – praktyki seksualne, stało się przyczyną wielu kontrowersji i przewartościowania dorobku artysty[3].
Eric Gill zmarł na raka płuc w Szpitalu Harefield w Middlesex w 1940 roku.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ The Eric Gill Society. ericgill.org.uk. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-06-22)]..
- ↑ Eric Gill, [w:] Encyclopædia Britannica [dostęp 2022-10-03] (ang.).
- ↑ F. McCarthy, "Mad about sex", The Guardian.
- ISNI: 0000000108878668
- VIAF: 36934216
- ULAN: 500025465
- LCCN: n50027765
- GND: 118694936
- NDL: 00521970
- LIBRIS: jgvxzq02517nt1p
- BnF: 120352046
- SUDOC: 028535553
- NLA: 35124480
- NKC: xx0059574
- BNE: XX988044
- NTA: 068979355
- CiNii: DA0351007X
- Open Library: OL119114A
- PLWABN: 9810593961605606
- NUKAT: n00096905
- OBIN: 33403
- J9U: 987007261887205171
- PTBNP: 1566331
- CONOR: 231890019
- KRNLK: KAC201522756