Parki (obraz Goi)
![]() | |
Autor | |
---|---|
Data powstania |
1819–1823 |
Medium |
olejne malowidło ścienne przeniesione na płótno |
Wymiary |
123 × 266 cm |
Miejsce przechowywania | |
Lokalizacja |
Parki lub Atropos (hiszp. Las Parcas lub Atrópos) – obraz hiszpańskiego malarza Francisco Goi[1][2][3].
Okoliczności powstania
[edytuj | edytuj kod]To dzieło należy do cyklu 14 czarnych obrazów – malowideł wykonanych przez Goyę na ścianach jego domu Quinta del Sordo w latach 1819–1823. Zostały one sfotografowane przez Jeana Laurenta, a następnie przeniesione na płótna w latach 1874–1878 przez malarza Salvadora Martíneza Cubellsa. Obecnie znajdują się w zbiorach Muzeum Prado. Goya wykonał ten szczególny cykl obrazów na kilka lat przed śmiercią. Wyrażają one jego lęk przed starością i samotnością, są również satyrą rodzaju ludzkiego i państwa hiszpańskiego[1].
Analiza
[edytuj | edytuj kod]Obraz nawiązuje do mitu o Parkach, boginiach przeznaczenia w mitologii rzymskiej. Przewodzi im wyposażona w nożyce Atropos, która przecina nić ludzkiego życia. Atrybutem Kloto jest kołowrotek, na którym przędzie nici. Na obrazie Goi Kloto trzyma lalkę, zabawkę przypominającą niemowlaka, prawdopodobnie alegorię życia. Prząśniczka Lachesis u Goi spogląda przez lupę lub w lusterko i symbolizuje czas, gdyż to ona mierzyła długość nici ludzkiego życia. Obok trzech zawieszonych w powietrzu Parek znajduje się postać z rękami skrzyżowanymi na plecach (być może związanymi), która może symbolizować człowieka. Parki decydują o jego losie, a zniewolony człowiek nie może im przeszkodzić.
Tak jak w przypadku innych czarnych malowideł paleta barw jest bardzo ograniczona, dominuje czerń i ochra. Te barwy wzmacniają atmosferę fantazji i nierealnego świata (co odpowiada mitom). To dzieło, podobnie jak cała seria, zawiera elementy właściwe dla XX-wiecznego ekspresjonizmu.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Oryginalne rozmieszczenie fresków na ścianach domu Goi
- Opis dzieła w katalogu Uniwersytetu w Saragossie
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Kazimierz Zawanowski: Francisco Goya y Lucientes. Warszawa: Arkady (W Kręgu Sztuki), 1975, s. 12.
- ↑ Alfonso Pérez Sánchez: Goya. Warszawa: Oficyna Imbir, 2009, s. 134-135. ISBN 978-83-60334-71-3.
- ↑ Patricia Wright: Świadectwa sztuki: Goya. Wrocław: Wydawnictwo dolnośląskie, 1993, s. 52–53. ISBN 83-7023-300-7.