Philipp Veit
![]() Philipp Veit – autoportret, 1816. | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Narodowość |
niemiecka |
Język |
niemiecki |
Alma Mater |
Dresden Academy of Fine Arts |
Dziedzina sztuki |
malarstwo |
Philipp Veit, wcześniej Feibisch Veit (ur. 13 lutego 1793 w Berlinie, zm. 18 grudnia 1877 w Moguncji) – niemiecki malarz. Wnuk Mosesa Mendelssohna. Był uczniem Friedricha Matthäi w Dreźnie, gdzie wstąpił do Nazareńczyków. Tworzył biblijne, historyczne obrazy, zwłaszcza freski[1].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Philipp Veit urodził się 13 lutego 1793 jako syn bankiera – Simona Veita i Dorothei Veit, z domu Mendelssohn[2]. Gdy był małym chłopcem, jego rodzice rozwiedli się. W 1799 wraz z matką przeprowadził się do Jeny[3], gdzie mieszkał jego ojczym, Friedrich Schlegel. W 1806 jego ojciec sprowadził go do siebie, do Berlina. Tam uczęszczał do gimnazjum – Graues Kloster, do 1808. W 1809 Veit opuścił Berlin razem ze swoim bratem, Johannesem Veitem, by studiować malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie. Jego nauczycielem był wtedy między innymi Caspar David Friedrich[3].
Od 1811 Philipp Veit mieszkał z matką i ojczymem w Wiedniu, gdzie wkrótce zaprzyjaźnił się z pisarzem – Josephem von Eichendorffem. Tam dalej kontynuował naukę malarstwa. W 1813, wraz z Eichendorffem dołączył do Korpusu Lützowa[3], później brał udział w wojnach wyzwoleńczych. Po opuszczeniu wojska w 1815 wrócił do Wiednia.
9 grudnia 1816 Veit został przyjęty do Nazareńczyków[3] – stowarzyszenia malarzy, głównie pochodzenia niemieckiego, znajdującego się w Rzymie.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/68/Philipp_Veit_007.jpg/220px-Philipp_Veit_007.jpg)
W 1821 ożenił się z Karoliną Pulini[3] (1806–1890). Córką rzeźbiarza – Gioacchino Pulini i Benedetty, z domu Gürtler. Para miała pięcioro dzieci: Marię Dorotheę Aloisię (1822–1897); Marię Theresę (1824–1870); Marię Franziskę (1824–1912); Marię Benedictę (1828–1838) i Friedricha Anastasię Marię (1830–1878). W 1830[3] przeprowadził się ze swoją rodziną do Frankfurtu i pracował jako dyrektor Städel Museum i malarz: między innymi namalował tryptyk „Wprowadzenie sztuki przez chrześcijaństwo w Niemczech”[4][5], który przetrwał II wojnę światową.
Veit malował obywateli Frankfurtu, portrety ludzi z wyższych klas społecznych. W 1843 zrezygnował ze stanowiska dyrektora i przeniósł się do pracowni artystycznej w Sachsenhausen[3]. Zabrał ze sobą wielu swoich studentów. Nawet po rezygnacji ze stanowiska dyrektora nadal pracował jako malarz we Frankfurcie. Namalował portrety Karola Wielkiego, Ottona IV i Fryderyka II Hohenstaufa, które dzisiaj znajdują się w sali cesarskiej, w Römer[3]. Namalował również cykl malowideł ściennych na zachodniej, wewnętrznej kopule i łuki nawy w katedrze, w Moguncji[3].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/59/Veit_Philipp_1a.jpg/220px-Veit_Philipp_1a.jpg)
Zmarł 18 grudnia 1877 i został pochowany na cmentarzu głównym w Moguncji[3][6].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Philipp Veit. whoswho.de. [dostęp 2020-06-01]. (niem.).
- ↑ Philipp Veit b. 13 Februar 1793 d. 18 Dezember 1877. de.rodovid.org. [dostęp 2015-02-04]. (niem.).
- ↑ a b c d e f g h i j Sabine Gruber: Philipp Veit. frankfurt-lese.de. [dostęp 2020-06-01]. (niem.).
- ↑ Philipp Veit, Die Einführung der Künste in Deutschland durch das Christentum, 1834 – 1836. sammlung.staedelmuseum.de. [dostęp 2020-06-01]. (niem.).
- ↑ Philipp Veit – Der Suchende 1793–1877. mendelssohn-gesellschaft.de. [dostęp 2020-06-01]. (niem.).
- ↑ Philipp Veit. de.findagrave.com. [dostęp 2020-06-01]. (niem.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Dzieła Philippa Veita, (niem.)