Pismo tocharskie
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4c/Tocharian3.jpg/250px-Tocharian3.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2b/Tocharian_manuscript_THT133.jpg/250px-Tocharian_manuscript_THT133.jpg)
Pismo tocharskie – alfabet sylabiczny wywodzący się z indyjskiego pisma brahmi, używany niegdyś do zapisywania indoeuropejskich języków tocharskich w Azji Środkowej. Zabytki piśmiennictwa w tym alfabecie to skrawki manuskryptów spisanych na liściach palmowych, tabliczkach drewnianych i chińskim papierze, w większości pochodzące z VIII w., zachowane dzięki bardzo suchemu klimatowi w basenie Tarym. Zachowały się także inskrypcje naścienne. Większość z zachowanych fragmentów manuskryptów to tłumaczenia znanych sanskryckich dzieł buddyjskich, niektóre z nich dwujęzyczne, co umożliwiło odcyfrowanie tego pisma. Zachowały się również teksty manichejskie oraz dokumenty świeckie: korespondencja pomiędzy klasztorami, rachunki, zezwolenia dla karawan, dokumenty medyczne, a nawet jeden list miłosny. Niektóre z odnalezionych tekstów zostały opublikowane[1][2][3], wydano również gramatykę języków tocharskich.
Charakterystyka pisma
[edytuj | edytuj kod]Pismo tocharskie to typowa abugida indyjska, gdzie samogłoski oznaczane są znakami diakrytycznymi. Bywa określany jako „pochyłe brahmi”.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Fragments of the Tocharian - How the World Works - Salon.com
- ↑ http://links.jstor.org/sici?sici=0041-977X%281999%2962%3A2%3C367%3AFOTTAM%3E2.0.CO%3B2-M&size=LARGE&origin=JSTOR-enlargePage
- ↑ Amazon.com: Fragments of the Tocharian a Maitreyasamiti-Nataka of the Zinjiang Museum, China (Trends in Linguistics, Studies and Monographs) (9783110149043): Ji Xianlin, Werne...