กล่องเสียงอักเสบ
กล่องเสียงอักเสบ (Laryngitis) | |
---|---|
![]() | |
ภาพส่องกล้องของกล่องเสียงอักเสบเหตุกรดไหลย้อน | |
การออกเสียง | |
สาขาวิชา | แพทย์หู คอ จมูก |
อาการ | เสียงแหบ เป็นไข้ เจ็บที่คอ/บริเวณกล่องเสียง[1][2] |
ระยะดำเนินโรค | ปกติน้อยกว่าสองอาทิตย์[1] |
สาเหตุ | การบาดเจ็บ โรคติดเชื้อไวรัสและแบคทีเรีย[1] |
วิธีวินิจฉัย | ตามอาการ หรือส่องกล้องตรวจถ้าน่าเป็นห่วง[1] |
โรคอื่นที่คล้ายกัน | ฝากล่องเสียงอักเสบ มะเร็งกล่องเสียง กล่องเสียงและท่อลมอักเสบ[1] |
การรักษา | พักเสียง ทานน้ำ[1] |
ความชุก | เป็นเรื่องสามัญ[1] |
กล่องเสียงอักเสบ (อังกฤษ: Laryngitis) เป็นการอักเสบที่กล่องเสียง[1] อาการบ่อยครั้งรวมเสียงแหบ และอาจมีไข้ ไอ เจ็บคอด้านหน้า และกลืนลำบาก[1][2] โดยปกติจะเป็นไม่เกิน 2 อาทิตย์[1]
อาการจัดว่าเฉียบพลัน (acute) ถ้าเป็นน้อยกว่า 3 อาทิตย์และเรื้อรัง (chronic) เมื่อเป็นมากกว่า 3 อาทิตย์[1] แบบฉับพลันปกติเป็นส่วนของการติดเชื้อทางลมหายใจส่วนบนเนื่องกับไวรัส[1] เหตุอื่นรวมทั้งการติดเชื้ออื่น ๆ เช่น ไวรัสและเชื้อรา และการบาดเจ็บ เช่นที่เกิดจากการไอเป็นต้น[1] อาการเรื้อรังอาจเกิดจากการสูบบุหรี่ วัณโรค ภูมิแพ้ กรดไหลย้อน ข้ออักเสบรูมาตอยด์ หรือโรคซาร์คอยด์[A][1][4] กลไกที่เป็นเหตุก็คือความระคายเคืองที่สายเสียง[2]
อาการน่าเป็นห่วงต่าง ๆ ที่ต้องตรวจเพิ่มรวมทั้งหายใจเข้าเสียงฮื๊ด มีประวัติฉายรังสีที่คอ มีปัญหาการกลืน เป็นนานกว่า 3 อาทิตย์ และมีประวัติสูบบุหรี่[1] ถ้ามีอาการน่าเป็นห่วง สายเสียงควรจะตรวจโดยส่องกล้อง (laryngoscopy)[1] ภาวะอื่น ๆ ที่ก่ออาการเดียวกันรวมทั้งฝากล่องเสียงอักเสบ กล่องเสียงและท่อลมอักเสบ การสูดเอาสิ่งแปลกปลอมเข้า และมะเร็งกล่องเสียง[1][5]
อาการแบบฉับพลันปกติจะหายเองโดยไม่ต้องรักษา[1] และการพักเสียงประกอบกับทานน้ำให้เพียงพออาจช่วย[1] ยาปฏิชีวนะทั่วไปจะไม่ช่วยรักษาอาการรูปแบบนี้[6] แม้อาการแบบฉับพลันจะสามัญแต่แบบเรื้อรังก็ไม่ปกติ[1] แบบเรื้อรังเกิดขึ้นในวัยกลางคนมากกว่าโดยจะสามัญในชายมากกว่าหญิง[7]
อาการ
[แก้]อาการหลักของกล่องเสียงอักเสบก็คือเสียงแหบ[8]: 108 เพราะภาวะนี้มีหลายสาเหตุ อาการอื่น ๆ ก็อาจต่างกันโดยขึ้นอยู่กับเหตุ[9] ซึ่งรวมทั้ง
- คอแห้งคอเจ็บ
- ไอ (อาจเป็นเหตุและ/หรือเป็นอาการของกล่องเสียงอักเสบ)
- กระแอม/ขับเสมหะบ่อย ๆ
- น้ำลายมาก
- กลืนลำบาก
- รู้สึกบวมที่บริเวณกล่องเสียง (ไม่สบายตรงด้านหน้าคอ)
- เหมือนมีอะไรอยู่ในคอ
- อาการคล้ายเป็นหวัดหรือเป็นไข้หวัดใหญ่ (ซึ่งเหมือนกับการไอ คืออาจเป็นเหตุของกล่องเสียงอักเสบด้วยเหมือนกัน)
- ต่อมน้ำเหลืองบวมในคอ หน้าอก หรือใบหน้า
- เป็นไข้
- ปวดกล้ามเนื้อ
- หายใจลำบาก โดยมากในเด็ก
ลักษณะเสียง
[แก้]นอกจากเสียงแหบ ความดังค่อยและความแหลมทุ้มของเสียงก็อาจเปลี่ยนไปด้วย คนไข้อาจพูดเสียงต่ำเสียงสูงกว่าปกติ ขึ้นอยู่กับว่าสายเสียงบวมหรือแข็ง[1][10] เสียงพูดอาจจะฟังเหมือนลมแทรก เพราะอากาศสามารถวิ่งผ่านช่องระหว่างสายเสียง เสียงอาจค่อยลง[11] และมีพิสัยทุ้มแหลมลดลง[1][1]
เหตุ
[แก้]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/96/Laryngitis.png/220px-Laryngitis.png)
กล่องเสียงอักเสบอาจเกิดจากการติดเชื้อหรือเหตุอื่น ๆ การอักเสบของสายเสียงที่เป็นผลทำให้เสียงเปลี่ยนไป[1] ซึ่งปกติจะเกิดตอบสนองต่อการติดเชื้อ การบาดเจ็บ หรือการแพ้[4] กล่องเสียงอักเสบเรื้อรังอาจมีเหตุจากปัญหาที่หนักกว่าอื่น ๆ เช่น ความเสียหายทางประสาท แผลเปื่อย ติ่งเนื้อเมือก หรือปุ่มหนาและแข็ง (nodule) ที่สายเสียง[5]
แบบฉับพลัน
[แก้]ติดเชื้อไวรัส
[แก้]แบบฉับพลันโดยมากจะเกิดจากการติดเชื้อไวรัส[1] ที่สามัญสุดก็คือ rhinovirus, ไวรัสไข้หวัดใหญ่, parainfluenza virus (HPIV), adenovirus, โคโรนาไวรัส, และ respiratory syncytial virus (RSV) ส่วนคนไข้ที่ภูมิคุ้มกันเสียหาย ไวรัสอื่น ๆ เช่น เริม, เอชไอวี และ coxsackievirus ก็อาจเป็นเหตุด้วยเหมือนกัน
ติดเชื้อแบคทีเรีย
[แก้]นี่เป็นเหตุหลักอีกอย่างหนึ่งของกล่องเสียงอักเสบฉับพลัน ซึ่งอาจเกิดคู่กับหรือมีเหตุจากการติดเชื้อไวรัสอีกอย่างหนึ่ง[1] เชื้อแบคทีเรียที่สามัญรวมทั้ง streptococcus กลุ่ม A, Streptococcus pneumoniae (เหตุของปอดบวม), Corynebacterium diphtheriae (เหตุของโรคคอตีบ), Moraxella catarrhalis, Haemophilus influenzae, Bordetella pertussis (เหตุของโรคไอกรน), Bacillus anthracis (เหตุอย่างหนึ่งของแอนแทรกซ์), และ Mycobacterium tuberculosis (เหตุของวัณโรค) ในประเทศกำลังพัฒนา อาจมีแบคทีเรียที่เป็นเหตุอื่น ๆ เช่น mycobacterium และเชื้อซิฟิลิส แต่ก็เกิดในประเทศพัฒนาแล้วเหมือนกัน[1]
ติดเชื้อรา
[แก้]ตามงานทบทวนวรรณกรรมของวารสารแพทย์ เดอะ บีเอ็มเจ กล่องเสียงอักเสบเพราะติดเชื้อราก็สามัญแต่วินิจฉัยไม่ค่อยถูกต้อง และอาจเป็นเหตุถึง 10% ของกล่องเสียงอักเสบแบบฉับพลัน[1] คนไข้ทั้งที่มีภูมิคุ้มกันปกติและเสียหายสามารถมีกล่องเสียงอักเสบเหตุเชื้อราได้ ซึ่งอาจเป็นผลของการได้ยาปฏิชีวนะหรือการสูดยา corticosteroids เมื่อเร็ว ๆ นี้[1] เชื้อราที่อาจเป็นเหตุรวมทั้ง Histoplasma, Blastomyces, Candida (โดยเฉพาะผู้ที่ภูมิคุ้มกันเสียหาย), Cryptococcus และ Coccidioides
บาดเจ็บ
[แก้]บ่อยครั้ง การบาดเจ็บอาจเกิดเพราะใช้สายเสียงทำงานมากเกินไปเช่น ตะโกน กรีดร้อง หรือร้องเพลง ซึ่งทำให้เยื่อชั้นนอกของสายเสียงเสียหาย และเมื่อหาย ลักษณะทางสรีรภาพของสายเสียงอาจจะเปลี่ยนไป[1] เหตุการอักเสบอีกอย่างก็คือพูดเป็นเวลานานเกิน[6][7][8][9][10] (เช่นในผู้มีอาชีพเป็นครู พนักงานขาย นักแสดง นักข่าวโทรทัศน์หรือวิทยุ) การบาดเจ็บรวมสิ่งที่หมอทำ (เช่น การสอดท่อลมเข้าในทางลมหายใจ) ก็อาจทำให้สายเสียงอักเสบได้[12]
แบบเรื้อรัง
[แก้]ภูมิแพ้
[แก้]ไม่ชัดเจนว่า โรคหืดอาจเป็นเหตุของอาการกล่องเสียงอักเสบได้หรือไม่[1] นักวิชาการบางท่านสันนิษฐานว่า กล่องเสียงอักเสบเหตุภูมิแพ้บ่อยครั้งวินิจฉัยว่า เป็นผลของกรดไหลย้อน[13]
กรดไหลย้อน
[แก้]คำอธิบายที่เป็นไปได้อย่างหนึ่งของกล่องเสียงอักเสบเรื้อรังก็คือ การอักเสบที่มีเหตุจากการไหลย้อนของสิ่งที่อยู่ในกระเพาะอาหารขึ้นมาในหลอดอาหาร ซึ่งสร้างความระคายเคืองแก่สายเสียง[14] แต่เหตุนี้ก็วินิจฉัยได้ยาก เนื่องจากอาการเช่นนี้ เป็นอาการที่ไม่จำเพาะเจาะจง[15]
ภาวะภูมิต้านตนเอง
[แก้]คนไข้ข้ออักเสบรูมาตอยด์ประมาณ 30-75% จะรายงานอาการกล่องเสียงอักเสบ[1]
ส่วนคนไข้โรคซาร์คอยด์[A]เพียงแค่ 0.5-5% เท่านั้นมีอาการนี้[1] ตามงานวิเคราะห์อภิมานปี 2007 เพราะโรคนี้เป็นเหตุไม่สามัญแก่อาการต่าง ๆ ในกล่องเสียง บ่อยครั้งจึงวินิจฉัยผิดว่าเป็นโรคเสียงอื่น ๆ[16]
การวินิจฉัย
[แก้]- กล่องเสียงอักเสบฉับพลัน (acute laryngitis)
- กล่องเสียงอักเสบเรื้อรัง (chronic laryngitis)
- กล่องเสียงอักเสบแบบแกลนูโลมา (granulomatous laryngitis)
- Pseudomyxomatous laryngitis
สภาพที่มองเห็น
[แก้]เมื่อมีภาวะนี้ กล่องเสียงเองบ่อยครั้งก็จะแดง (erythema) และบวม (edema) ซึ่งสามารถดูได้ด้วยกล้องส่องดูกล่องเสียง (laryngoscopy) หรือสตรอโบสโคป ขึ้นอยู่กับการอักเสบแบบต่าง ๆ[8]: 108 ลักษณะอื่น ๆ อาจรวม
- เนื้อเยื่อกล้องเสียงแดง (แบบฉับพลัน)
- หลอดเลือดขยาย (แบบฉับพลัน)
- เนื้อเยื่อหนาแต่แห้ง (แบบเรื้อรัง)
- สายเสียงแข็ง
- การหลั่งเมือกเหนียวระหว่างสายเสียงบวกกับโครงสร้างใกล้ ๆ กัน (interarytenoid region)
การส่งต่อหาแพทย์เฉพาะทาง
[แก้]อาการบางอย่างอาจจะต้องส่งไปหาแพทย์เฉพาะทางโดยเร็ว[1] รวมทั้ง
- กลืนลำบาก
- หายใจเป็นเสียงฮื๊ด (stridor)
- เจ็บหู
- น้ำหนักลดเร็ว ๆ นี้
- ประวัติการสูบบุหรี่
- การฉายรังสีในปัจจุบันหรือเร็ว ๆ นี้ที่บริเวณคอ
- การผ่าตัดที่คอหรือที่ใช้ท่อหลอดลม
- เป็นผู้มีอาชีพใช้เสียง เช่น ครู นักร้อง นักแสดง พนักงานศูนย์บริการทางโทรศัพท์ เป็นต้น
การรักษา
[แก้]การรักษาบ่อยครั้งเป็นการบรรเทาอาการ และขึ้นอยู่กับความรุนแรงและรูปแบบของกล่องเสียงอักเสบ เช่น แบบฉับพลันหรือเรื้อรัง[1]
วิธีบรรเทาอาการทั่วไปรวมทั้งเปลี่ยนพฤติกรรม ดื่มน้ำ และอยู่ในอากาศชื้น[1] การระวังใช้เสียงเป็นเรื่องสำคัญมาก ซึ่งรวมทั้ง[1]
- พักเสียง
- ดื่มน้ำให้พอเพียง
- ลดกาแฟและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์
- หยุดสูบบุหรี่
- จำกัดการกระแอมขับเสมหะ
ส่วนข้อระวังการใช้เสียงที่ผู้บำบัดปัญหาทางการพูด-ภาษาอาจแนะนำก็คือ[1]
- จำกัดระยะการใช้เสียงและรูปแบบของเสียงที่ใช้
- ลดพฤติกรรมที่ทำสายเสียงให้เสียหาย
- เพิ่มความชุ่มชื้น
- เปลี่ยนพฤติกรรม (เช่น จำกัดกาแฟและตามรักษาโรคที่เป็น)
แบบฉับพลัน
[แก้]โดยทั่วไป กล่องเสียงอักเสบฉับพลันจะรักษาด้วยการระวังใช้เสียง ยาแก้ปวด การรักษาความชุ่มชื้น และยาปฏิชีวนะ[1][6]
เหตุติดเชื้อไวรัส
[แก้]วิธีรักษาที่แนะนำสำหรับกล่องเสียงอักเสบเหตุติดเชื้อไวรัสก็คือให้พักเสียง ยาแก้ปวด และยาละลายเมือก (mucolytics) เมื่อไอบ่อย[8] วิธีรักษาแบบชาวบ้านเช่น น้ำชาและน้ำผึ้ง ก็อาจช่วย[1] ยาปฏิชีวนะไม่ควรใช้รักษาอาการแบบนี้[1][17]
เหตุติดเชื้อแบคทีเรีย
[แก้]แพทย์อาจสั่งยาปฏิชีวิตนะสำหรับภาวะแบบติดเชื้อ โดยเฉพาะถ้ามีอาการติดเชื้อในทางเดินอาหารส่วนบนอย่างชัดเจน[8] ถึงกระนั้น นักวิชาการก็ไม่มีความเห็นร่วมกันว่า ควรใช้ยาชนิดนี้หรือไม่ เพราะประเด็นทางประสิทธิผล ผลข้างเคียง ค่าใช้จ่าย และโอกาสดื้อยา โดยทั่วไปแล้ว ยาปฏิชีวนะดูจะไม่มีประสิทธิผลที่ดีในการรักษากล่องเสียงอักเสบแบบฉับพลัน[6]
ในกล่องเสียงอักเสบที่รุนแรง เช่น ฝากล่องเสียงอักเสบ มีโอกาสสูงกว่าที่ทางเดินหายใจจะถูกขัดขวาง[8] ดังนั้น อาจต้องส่งตัวไปหาแพทย์เฉพาะทางทันทีเพื่อแก้ปัญหาในทางเดินลมหายใจ[1] การรักษาอาจรวมการทำให้ชื้น, corticosteroid, ยาปฏิชีวนะที่ให้ทางเส้นเลือด, และเอพิเนฟรีนแบบพ่น[8]
เหตุติดเชื้อรา
[แก้]กล่องเสียงอักเสบเหตุติดเชื้อราสามารถรักษาด้วยยาเม็ดหรือยาน้ำต้านเชื้อรา[1][8] ซึ่งปกติต้องทานถึง 3 อาทิตย์และอาจจะต้องรักษาซ้ำ ๆ ถ้ากลับเป็นอีก[8]
เหตุการบาดเจ็บ
[แก้]กล่องเสียงอักเสบเหตุใช้เสียงเกินหรือใช้อย่างไม่ควร สามารถรักษาด้วยการระวังใช้เสียง
แบบเรื้อรัง
[แก้]เหตุกรดไหลย้อน
[แก้]กรดไหลย้อนขึ้นกล่องเสียงและคอหอยโดยหลักจะรักษาด้วยการเปลี่ยนพฤติกรรมและทานยา[1][8] การเปลี่ยนพฤติกรรมอาจรวม
- ใส่เสื้อผ้าที่ไม่คับ
- ทานอาหารมื้อละน้อย ๆ แต่หลายมื้อ
- เลี่ยงอาหารบางประเภท (เช่น กาแฟ เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ อาหารเผ็ด)[8]
ยาต้านการไหลย้อนอาจให้แก่คนไข้ที่มีกล่องเสียงอักเสบหรือเสียงแหบเรื้อรัง[18] แต่ถ้ารักษาด้วยยาแล้วไม่ทำให้อาการดีขึ้น ก็ควรพิจารณาเหตุอื่น ๆ[1]
ยาที่ซื้อเองได้โดยไม่ต้องใช้ใบสั่งแพทย์ เช่นยาลดกรดและสารต้านตัวรับเอช2ก็สามารถใช้ได้เหมือนกัน[8] ยาลดกรดมักมีฤทธิ์สั้นและอาจไม่พอเพื่อรักษา[8] ยายับยั้งการหลั่งกรด (PPI) เป็นยาที่ได้ผลดี[8] แต่ควรใช้เป็นระยะเพียงที่กำหนดไว้ หลังจากนั้นควรตรวจดูอาการอีกที[1] PPI อาจไม่ทำให้ดีขึ้น ยาที่สร้างตัวช่วยกั้นกรดซึ่งลอยกีดขวางการย้อนไหลของกรด (เช่น ยาลดกรดยี่ห้อกาวิสคอน) อาจได้ผลดีกว่าสำหรับบางคน[1] ยาต้านการหลั่งกรดอาจมีผลข้างเคียงหลายอย่าง[1] สำหรับบางคน การผ่าตัดอาจมีผลดี[1]
เหตุภูมิแพ้
[แก้]เมื่อรักษาอาการแบบภูมิแพ้ ยาเฉพาะที่เช่น สเตอรอยด์ที่พ่นเข้าจมูก และการบำบัดภูมิคุ้มกัน พบว่ามีผลดีต่อเยื่อจมูกอักเสบเหตุภูมิแพ้ (allergic rhinitis)[8] สารต้านฮิสตามีนก็อาจช่วย แต่ก็อาจทำกล่องเสียงให้แห้งด้วย[8] และสเตอรอยด์แบบสูดที่ใช้เป็นระยะเวลายาวอาจทำให้มีปัญหากล่องเสียงและเสียง[8]
เหตุภาวะภูมิต้านตนเอง
[แก้]โรค Mucous membrane pemphigoid ซึ่งเป็นโรคภูมิต้านตนเองที่ก่อแผลเป็นในที่ต่าง ๆ สามารรักษาได้ด้วยยา cyclophosphamide และเพรดนิโซโลน[1]
เหตุแกลนูโลมา
[แก้]โรคซาร์คอยด์[A] สามารถรักษาได้ด้วย corticosteroid แบบฉีด ส่วนวิธีการรักษาที่ใช้น้อยรวมทั้งฉีดที่แผลหรือผ่าตัดด้วยเลเซอร์[1]
พยากรณ์โรค
[แก้]แบบฉับพลัน
[แก้]กล่องเสียงฉับพลันปกติจะหายเองภายในสองอาทิตย์ แต่ก็สามารถคงอยู่ได้เหมือนกัน[1] คนไข้มีโอกาสหายเร็วสูงถ้าทำตามแผนการรักษา[19] ในแบบที่ติดเชื้อไวรัส อาการสามารถคงยืนชั่วระยะหนึ่ง แม้หลังจากการอักเสบของทางเดินลมหายใจส่วนบนได้หายไปแล้ว[17]
แบบเรื้อรัง
[แก้]อาการที่เป็นนานกว่า 3 อาทิตย์จัดว่าเป็นแบบเรื้อรัง[1] ซึ่งอาจต้องส่งให้แพทย์เฉพาะทางตรวจ เช่น ตรวจโดยกล้องส่อง[1] พยากรณ์โรคแบบเรื้อรังจะต่าง ๆ กันขึ้นอยู่กับเหตุ[19]
เชิงอรรถ
[แก้]อ้างอิง
[แก้]- ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 1.10 1.11 1.12 1.13 1.14 1.15 1.16 1.17 1.18 1.19 1.20 1.21 1.22 1.23 1.24 1.25 1.26 1.27 1.28 1.29 1.30 1.31 1.32 1.33 1.34 1.35 1.36 1.37 1.38 1.39 1.40 1.41 1.42 1.43 1.44 1.45 1.46 1.47 1.48 1.49 1.50 1.51 1.52 1.53 Wood, John M.; Athanasiadis, Theodore; Allen, Jacqui (October 9, 2014). "Laryngitis". BMJ. The BMJ. 349: g5827. doi:10.1136/bmj.g5827. ISSN 1756-1833. PMID 25300640. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 13, 2016. สืบค้นเมื่อ November 21, 2016.
- ↑ 2.0 2.1 2.2 "Laryngitis - National Library of Medicine". PubMed Health. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 10, 2017. สืบค้นเมื่อ November 9, 2016.
- ↑ 3.0 3.1 "What Is Sarcoidosis?". NHLBI, NIH. June 14, 2013.
- ↑ 4.0 4.1 Dworkin, James Paul (April 2008). "Laryngitis: Types, Causes, and Treatments". Otolaryngologic Clinics of North America. 41 (2): 419–436. doi:10.1016/j.otc.2007.11.011. PMID 18328379.
- ↑ 5.0 5.1 Ferri, Fred F. (2016). Ferri's Clinical Advisor 2017: 5 Books in 1 (ภาษาอังกฤษ). Elsevier Health Sciences. p. 709. ISBN 9780323448383. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 10, 2016.
- ↑ 6.0 6.1 6.2 6.3 Reveiz, L; Cardona, AF (May 23, 2015). "Antibiotics for acute laryngitis in adults". Cochrane Database of Systematic Reviews. 5 (5): CD004783. doi:10.1002/14651858.CD004783.pub5. PMID 26002823.
- ↑ 7.0 7.1 Dhingra, P. L.; Dhingra, Shruti (2014). Diseases of Ear, Nose and Throat (ภาษาอังกฤษ) (6 ed.). Elsevier Health Sciences. p. 292. ISBN 9788131236932. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 10, 2016.
- ↑ 8.00 8.01 8.02 8.03 8.04 8.05 8.06 8.07 8.08 8.09 8.10 8.11 8.12 8.13 8.14 8.15 8.16 Colton, Raymond H.; Casper, Janina K.; Leonard, Rebecca (2011). Understanding Voice Problems (4th ed.). Baltimore, MD: Lippincott Williams & Wilkins. pp. 308–309. ISBN 978-1-60913-874-5.
- ↑ 9.0 9.1 Verdolini, Katherine; Rosen, Clark A.; Branksi, Ryan C., บ.ก. (2006). Classification Manual of Voice Disorders-I. American Speech-Language-Hearing Association. Mahwah, N.J: Lawrence Erlbaum.
- ↑ 10.0 10.1 Takahashi, H.; Koike, Y. (1976). "Some perceptual dimensions and acoustical correlates of pathologic voices". Acta Oto-Laryngologica Supplementum (338): 1–24.
- ↑ Shipp, Thomas; Huntington, Dorothy A. (November 1, 1965). "Some Acoustic and Perceptual Factors in Acute-Laryngitic Hoarseness". Journal of Speech and Hearing Disorders. 30 (4): 350. doi:10.1044/jshd.3004.350. ISSN 0022-4677. PMID 5835492.
- ↑ Rieger, A.; Hass, I.; Gross, M.; Gramm, HJ; Eyrich, K. (1996). "Intubation trauma of the larynx--a literature review with special reference to arytenoid cartilage dislocation". Anasthesiol Intensivmed Notfallmed Schmerzther. 31 (5): 281–7. doi:10.1055/s-2007-995921. PMID 8767240.
- ↑ Brook, Christopher; Platt, Michael; Reese, Stephen; Noordzij, Pieter (January 2016). "Utility of Allergy Testing in Patients with Chronic Laryngopharyngeal Symptoms: Is It Allergic Laryngitis?". Otolaryngology-Head and Neck Surgery. 154 (1): 41–45. doi:10.1177/0194599815607850.
- ↑ Joniau, Sander; Bradshaw, Anthony; Esterman, Adrian; Carney, A. Simon (May 2007). "Reflux and laryngitis: A systematic review". Otolaryngology-Head and Neck Surgery. 136 (5): 686–692. doi:10.1016/j.otohns.2006.12.004. PMID 17478199.
- ↑ Campagnolo, AM; Priston, J; Thoen, RH; Medeiros, T; Assunção, AR (April 2014). "Laryngopharyngeal reflux: diagnosis, treatment, and latest research" (PDF). International archives of otorhinolaryngology. 18 (2): 184–91. doi:10.1055/s-0033-1352504. PMC 4297018. PMID 25992088.
- ↑ Silva, Leonardo; Damrose, Edward; Bairao, Fernanda; Nina, Mayra; Junior, James; Costa, Henrique (June 2008). "Infectious granulomatous laryngitis: a retrospective study of 24 cases". European Archives of Oto-Rhino-Laryngology. 265 (6): 675–680. doi:10.1007/s00405-007-0533-4.
- ↑ 17.0 17.1 Dominguez, L. M.; Simpson, C. B. (December 2015). "Viral laryngitis". Current Opinion in Otolaryngology & Head and Neck Surgery. 23 (6): 454-458. doi:10.1097/moo.0000000000000203.
- ↑ Schwartz, Seth R.; Cohen, Seth M.; Dailey, Seth H.; Rosenfeld, Richard M.; Deutsch, Ellen S.; Gillespie, M. Boyd; Granieri, Evelyn; Hapner, Edie R.; Kimball, C. Eve (September 1, 2009). "Clinical Practice Guideline Hoarseness (Dysphonia)". Otolaryngology-Head and Neck Surgery (ภาษาอังกฤษ). 141 (3 suppl): S1–S31. doi:10.1016/j.otohns.2009.06.744. ISSN 0194-5998. PMID 19729111. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 9, 2015.
- ↑ 19.0 19.1 Jonas, Nico (2007). "Laryngitis Management". Journal of Modern Pharmacy. 14 (5): 44.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]- กล่องเสียงอักเสบ ที่เว็บไซต์ Curlie
- Mayo Clinic
การจำแนกโรค | |
---|---|
ทรัพยากรภายนอก |