Plotkara: Prequel 2: A miało być tak pięknie
()
About this ebook
Cecily von Ziegesar
Cecily von Ziegesar is the #1 New York Times bestselling author of the Gossip Girl novels, upon which the hit television show is based. She lives in Brooklyn, New York, with her family.
Read more from Cecily Von Ziegesar
Related to Plotkara
Titles in the series (13)
Plotkara 2: Wiem, że mnie kochacie Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara 5: Tak jak lubię Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara 4: Bo jestem tego warta Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara 3: Chcę tylko wszystkiego Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara 7: Nikt nie robi tego lepiej Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara 6: Tylko ciebie chcę Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara 8: Nie zatrzymasz mnie przy sobie Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara 9: Tylko w twoich snach Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara 11: Nie zapomnij o mnie Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara 10: Nigdy ci nie skłamię Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara 12: Zawsze będę cię kochać Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara: Prequel 2: A miało być tak pięknie Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara: Prequel 1: Jak to się zaczęło Rating: 0 out of 5 stars0 ratings
Related ebooks
Plotkara: Wejście Carlsów Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara: Prequel 1: Jak to się zaczęło Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara 12: Zawsze będę cię kochać Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara 10: Nigdy ci nie skłamię Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara 5: Tak jak lubię Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara: Wejście Carlsów 3: Daj mi szansę Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara: Wejście Carlsów 4: Kochaj tego z kim jesteś Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara: Wejście Carlsów 2: Nigdy nie mów dość Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara 3: Chcę tylko wszystkiego Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara 7: Nikt nie robi tego lepiej Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara 11: Nie zapomnij o mnie Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsBlack notice: część 1 Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsNikomu nic nie mów Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsŚmierć i pies (Przytulne kryminały z Lacey Doyle – Część 2) Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsSylwester inspektora Rogosza Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsKrótka historia Iwony Tramp Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsUścisk nieboszczyka Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsGenesis Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsSzepty na bukowisku Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsEmmy 9 - Nie ma odwrotu Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPan Samochodzik i przemytnicy Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsLekcje magii Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsWróg z przeszłości Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsKoniec zabawy Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsPlotkara 6: Tylko ciebie chcę Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsFacet: Po męsku o związkach Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsDjabeł, tom czwarty Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsDziałka i ja Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsUlotne Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsRyzykowny pomysł Rating: 0 out of 5 stars0 ratings
Reviews for Plotkara
0 ratings0 reviews
Book preview
Plotkara - Cecily von Ziegesar
Powieść autorstwa Cecily von Ziegesar
Plotkara: Prequel 2: A miało być tak pięknie
Tytuł i data wydania oryginału:
Gossip Girl: Prequel: It Had To Be You, 2007
Tłumaczenie z języka angielskiego: Alicja Marcinkowska
Opublikowano w porozumieniu z Rights People, London
Na licencji Alloy Entertainment, LLC
Zdjęcie na okładce: Shutterstock
Copyright © 2020 SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726535952
1. Wydanie w formie e-booka, 2020
Format: EPUB 3.0
Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.
SAGA jest wydawnictwem należącym do Lindhardt og Ringhof, spółki w grupie Egmont
Nikt inny tak na mnie nie działa – mimo twoich wad, kocham cię nadal. To musiałaś być ty, cudowna ty, to musiałaś być ty.
piosenka Franka Sinatry
hej, ludzie!
plotkara.net¹
tematy ◄ wstecz dalej ► wyślij pytanie odpowiedź
Wszystkie nazwy miejsc, imiona i nazwiska oraz wydarzenia zostały zmienione lub skrócone, po to by nie ucierpieli niewinni. Czyli ja.
Dopiero północ, a ja jak Kopciuszek jestem już w domu, sucha, opatulona i z dala od moich fiołkowych szpilek z lakierowanej skóry od Louboutina, które totalnie się zniszczyły od chodzenia po śniegu. Możecie mnie nazwać Babcią Praktyczną, ale od tej pory aż do dnia, kiedy znowu będzie dwadzieścia stopni na plusie, zamierzam chodzić w moich futrzanych kapciach w panterkę, i w domu, i poza domem. No dobrze, skoro już mi ciepło i wygodnie, możemy omówić intrygujące wieczorne wydarzenia.
BAL JAK BAL – WIADOMO, ŻE NAJWAŻNIEJSZA JEST IMPREZKA PRZED
Nasze debiutanki zadebiutowały i wypłynęły w świat. Z przykrością to stwierdzam, ale bal był straszliwie nudny. Ciekawiej było tylko przez chwilę, kiedy ta śliczna włoska hrabianka ściągnęła sukienkę. Najwyraźniej wśród włoskiej arystokracji istnieje odłam zwolenników nudyzmu – kto by pomyślał? Aha, interesujące było także, jak jedna wściekła debiutantka o dziwnym imieniu weszła na stół i przeklinała głośno swojego nieobecnego partnera. Tak, to było super, główna atrakcja wieczoru. Ale to, co naprawdę ekscytujące, działo się w Tribeca Star Hotel…
Na celowniku
S czai się w holu Tribeca Star, opatulona w biały hotelowy szlafrok. Czyżby zapoczątkowała nowy trend – melanżowanie po różnych apartamentach? Ojciec B odbiera klucze do apartamentu w Carlyle Hotel w towarzystwie tak przystojnego faceta, że każdy miałby ochotę się z nim zabawić, niezależnie od płci. B i N, co za cukierkowa parka, gramolą się do taksówki, a potem wytaczają z taksówki przed jej domem, na rogu Siedemdziesiątej Drugiej i Piątej Alei. C w holu budynku S na rogu Osiemdziesiątej Trzeciej i Piątej Alei, skąd zostaje odprawiony z kwitkiem przez siwowłosego portiera. O co tu chodzi? Bardziej prawdopodobne było, że wsadzi tę śliczną, roznegliżowaną włoską hrabiankę do prywatnego odrzutowca do Las Vegas i do tej pory będzie już po ślubie. S pali samotnie na schodach Met, drżąca z zimna męczennica, w polarze Patagonia i workowatych dżinsach. Chciałabym powiedzieć, że wyglądała tragicznie, ale ruch na Piątej Alei prawie stanął ze względu na nią, więc nie mogła wyglądać aż tak źle. V wraca nocną kolejką linii L do Williamsburga, robiąc zdjęcia obrzydliwemu, pijanemu facetowi, który rozciągnięty na siedzeniach naprzeciwko niej, obsikuje się przez sen. Wydaje się jej to bardzo zabawne. Ta dziewczyna jest nieźle pokręcona.
DO WASZEJ WIADOMOŚCI
Dla większości z was pewnie będzie to zupełnie oczywiste, ale jeśli umieszczacie wasze zdjęcia w necie, zwłaszcza takie, które ukazują wasze fizyczne atrybuty, lepiej nie ujawniajcie swoich pełnych personaliów. To tylko ostrzeżenie. Teraz wiem już, kim jesteście – wszyscy wiedzą. I na pewno na tym nie koniec. Te fotki dotrą do najdalszych zakątków Ziemi i tylko patrzeć, jak zaczniecie dostawać mejle od jakichś palantów z Bora-Bora. Nie mówcie wtedy, że was nie ostrzegałam.
Wasze e-maile
P: Droga P!
Myślę, że się zakochałem. Nie, do cholery. Wiem, że się zakochałem. I pozwoliłem jej odejść. Wsiadłem do złego autobusu. Ona myśli, że jestem z kimś innym. Cholera. Miłość jest taka trudna.
CBreft
O: Drogi CBreft!
Nigdy nie jest za późno, żeby powiedzieć „kocham cię". Przynieś jej dwa tuziny długich róż, trufle w ciemnej czekoladzie i szejka czekoladowo-waniliowego, a zupełnie zapomni o tej drugiej dziewczynie.
P.
P: Droga Plotkaro!
Jest już późno i wiem, że u mojej córki w pokoju jest chłopak, ale nie jestem pewna, co z tym zrobić. Znają się od zawsze, ale są jeszcze tacy młodzi. Powinnam im zaproponować ciepłe mleko i ciastka z kremem, a potem kazać mu wracać do domu?
Zatroskanamama
O: Droga Zatroskanamamo!
To urocze, że się martwisz, ale myślę, że bez obaw możesz ich zostawić w spokoju. Jeśli zawsze byłaś taka troskliwa, twoja córka zapewne ma głowę na karku i ten chłopak musi być w porządku, skoro zaprosiła go do siebie. Powinnaś się cieszyć, że nie robią czegoś zakazanego na mieście, tylko są w domu. Idź spać. Rano możesz im zrobić śniadanie. Francuskie tosty z Balthazar to zawsze dobry pomysł. Słodkich snów.
P.
P: Droga P!
Jestem taksówkarzem, wożę gwiazdy. Zadzwoń do mnie kiedyś.
Zip
O: Drogi Zipie!
Dzięki, ale wolę swój miejski samochód.
P.
TO JESZCZE NIE KONIEC
Coś mi mówi, że o dzisiejszej nocy jeszcze usłyszymy. Niektórzy z nas są sami, inni nie, ale, jak to powiedziała kiedyś Scarlett O’Hara, jutro będzie kolejny dzień. Jeśli jest coś, o czym powinnam wiedzieć, to wiecie, gdzie mnie szukać i zapewniam was, że ja też wiem, jak was znaleźć.
Wiecie, że mnie kochacie.
plotkara
patrzcie tylko,
co przyniosła zębowa wróżka
Serena leżała na białej narzucie, kompletnie ubrana w ulubione grafitowe legginsy i czarny kaszmirowy sweter z dekoltem w serek J. Crew. Był sobotni poranek. W nocy nawet trochę spała, ale o piątej się obudziła, wzięła kąpiel i zrobiła sobie mleczną maseczkę na twarz, i potem już nie zasnęła. Teraz musiała być już ósma, może dziewiąta, nie była pewna. Śnieg przestał padać, przez białe, zaciągnięte zasłony wdzierały się do pokoju promienie słońca.
Sięgnęła apatycznie po małą, srebrną szkatułkę od Tiffany’ego, która stała na zabytkowej, mahoniowej szafce nocnej obok łóżka. Na wieczku znajdowały się jej inicjały: SvdW. Otworzyła szkatułkę, przyglądając się jej wnętrzu, wyściełanemu jasnoniebieskim aksamitem, będącym znakiem firmowym Tiffany’ego. Na wyściółce leżało sześć małych ząbków, lekko zbrązowiałych na brzegach – były to jej mleczaki. Nate zawsze chciał wiedzieć, dlaczego było ich tylko sześć. Siekacze, dolne i górne. Gdzie były trzonowce? I cała reszta? Serena zawsze odpowiadała mu, że reszta wypadła, kiedy jadła czekoladowe ciasto musowe na jego ósmych urodzinach i połknęła je wszystkie naraz, ale oboje wiedzieli, że to nieprawda. Sprawa z zębami była wielką tajemnicą.
Wysypała zęby ze szkatułki i trzymała je w dłoni. Były trochę obrzydliwe, jak kości zwierzęcia, które zostało przejechane na drodze, jak coś, czego nie powinna dotykać. Schowała je z powrotem do szkatułki, zamknęła wieczko i postawiła szkatułkę sobie na brzuchu. Była zmęczona, tak zmęczona, że mogłaby przespać kilka kolejnych dni, ale bała się zamknąć oczy, bo znowu mogłaby zobaczyć całujących się Blair i Nate’a. Było to coś, czego nigdy nie zapomni.
– Panienko Sereno? – Brazylijska gosposia van der Woodsenów, Deidre, zapukała delikatnie do drzwi. – Przyszedł pan Chuck Bass. Z prezentami – dodała porozumiewawczo, jakby Serena nie marzyła o niczym innym jak o zobaczeniu pana Chucka Bassa w sobotni poranek.
– Aha – mruknęła Serena, wsuwając stopy w stare kapcie Ugg, czarne, z kożuszkiem. Podeszła cicho do drzwi i lekko uchyliła. – Deidre, czy on jest już w mieszkaniu? Czy czeka w holu na dole? – zapytała z nadzieją, że gosposia będzie mogła powiedzieć portierowi, żeby go spławił.
– Jestem tutaj – rozległ się donośny głos Chucka. Stanął przed drzwiami z bukietem pachnących białych lilii i gigantycznym plastikowym kubkiem ze Starbucks, w którym była mocha frappe z bitą śmietaną na wierzchu. – Dzień dobry, skarbie. – Pocałował ją w policzek i wszedł do jej sypialni, zupełnie jakby było to ich zwykłe, cotygodniowe sobotnie spotkanie. Deidre w biało-szarym uniformie wycofała się w głąb korytarza, posyłając Serenie rozbawione spojrzenie; jej łagodne, brązowe oczy zdawały się mówić: „Co za czaruś!"
Nie było wielu rzeczy, których Serena nienawidziła, ale tak się składa, że nienawidziła przesłodzonych, mrożonych napojów ze Starbucks, a intensywny zapach lilii zawsze ją odrzucał. Tak samo jak męska woda kolońska Chucka, jego włosy, które zawsze wyglądały, jakby były mokre, i te olbrzymie, oślepiająco białe zęby. Zastanawiała się przez chwilę, czy Chuck kiedykolwiek miał mleczaki. Ciężko było to sobie wyobrazić.
– Cześć, Chuck – przywitała go znużonym głosem. Wzięła kawę, lilie odłożyła na biurko. Miała ochotę wyrzucić je przez okno, ale uznała, że to by było niegrzeczne. – Ranny ptaszek z ciebie. Gdzie Donatella?
Zauważyła, że nadal miał na sobie frak i nadal nieźle wyglądał, jak facet z reklamy dezodorantu. Znienacka padł przed nią na kolana, ujmując jej bezwładne ręce.
– Całą noc nie spałem, obserwowałem twój dom. Patrzyłem, jak zapalają się i gasną światła w twoim oknie. Nocny portier nie chciał mnie wpuścić. Nawet nie zadzwonił. – Urwał, jakby nie musiał nic więcej mówić.
Serena zmarszczyła brwi. Miała wrażenie, że coś umknęło jej uwagi.
– Gdzie Donatella? – powtórzyła głupio. – Świetnie razem wyglądaliście.
Chuck przewrócił oczami, jakby Donatella de la Varga i jej idealne, nagie piersi były czymś z zamierzchłej przeszłości.
– To jeszcze dziecko. Totalna dziewica. Okazało się, że jest zaręczona z jakimś księciem ze Szwajcarii, który ma zagwarantowane na piśmie, że Donatella musi pozostać dziewicą do nocy poślubnej, co będzie za jakieś dwa miesiące. Jej ojciec cały czas pilnował jej jak jakiś jastrząb. Chociaż może to wcale nie był jej ojciec. Jestem pewien, że miał broń. To trochę pokrzyżowało moje plany. Ale to bez znaczenia. – Chuck mocniej ścisnął jej dłonie. – Kiedy mnie wczoraj pocałowałaś, wszystko stało się jasne. To ciebie kocham.
Serena wpatrywała się w niego z góry, a kąciki jej kształtnych ust lekko drgały. To niemożliwe, żeby mówił poważnie.
– Blair cię do tego namówiła? – zapytała podejrzliwie. Blair uwielbiała kawały. Do tego zupełnie nie zdawała sobie sprawy, że wczoraj złamała swojej przyjaciółce serce. Tak, to pewnie był kawał.
Chuck zmarszczył brwi.
– Nie. Blair była dosyć zajęta. – Zrobił obrzydliwy gest dłonią: wsuwał i wysuwał prawy palec wskazujący z kółeczka, które utworzył, łącząc lewy palec wskazujący z kciukiem. – Z Nate’em – dodał, jakby to było potrzebne.
Serena poczuła się, jakby ktoś ją kopnął w żołądek. Skrzywiła się; ściskało ją w gardle.
– Nie chcę zranić twoich uczuć, Chuck – powiedziała cicho – ale musisz już iść. – Pociągnęła go za ręce, żeby przywrócić go do pozycji stojącej.
Chuck wstał i złapał ją za ramiona. Już miał pochłonąć jej twarz w żarłocznym, mokrym pocałunku, ale Serena wyrwała mu się i cofnęła.
– Proszę – powiedziała błagalnie.
Wpatrywał się w nią ze złością. Nie tego się spodziewał.
Najwyraźniej potraktował ich wczorajszy pocałunek jako swego rodzaju otwarte zaproszenie.
– Co z tobą? – warknął. – A może robisz to tylko z dziewczynami?
Serena postanowiła nie odpowiadać na to pytanie.
– Cześć, Chuck. – Złapała telefon, uznając, że szybciej wyjdzie, jeśli zobaczy, że jest zajęta. Wcisnęła na chybił trafił kilka przycisków.
– Zadzwonię do ciebie – rzucił i pomachał jej na pożegnanie.
Proszę, nie.
W jej dłoni zadzwonił telefon.
– Hej! – To była Blair, tak podekscytowana, że niemal krzyczała. – Zrobiliśmy to!
Serenie zakręciło się w głowie i opadła na łóżko. Czuła się, jakby ktoś ją przekręcił przez wyżymaczkę albo dostała obuchem w głowę. Co powinna powiedzieć – pogratulować? Ale przynajmniej Blair była teraz szczęśliwa i nie siedziała z głową w sedesie, wyrzygując wnętrzności.
– On jeszcze tam jest? – zapytała ochrypłym szeptem.
– Tak – odszepnęła radośnie Blair. – Śpi.
Serena zamknęła oczy, z których pociekły łzy.
– Och.
– Nie zapomnij zadzwonić do agenta z biura podróży, żeby powiedzieć, jakie mamy plany na lato – przypomniała jej Blair despotycznym tonem. – Powiedz mu, że nie interesują nas piesze wędrówki po Alpach ani Droga Appijska, ani nic takiego. Nie zamierzam wędrować. Chcę spędzić możliwie jak najwięcej czasu w pociągu, w swojej kuszetce, z Nate’em.
– Okay. – Serena już szlochała. – Zadzwonię do ciebie później – dodała szybko i się rozłączyła. Siedziała na brzegu łóżka, wpatrując się w wesoły, różowo-niebieski dywanik w różyczki, a po jej policzkach płynęły łzy, skapując na kolana. Zatracona w nieszczęściu, siedziała tak, sama nie wiedząc jak długo; mogła to być minuta, dziesięć minut albo nawet czterdzieści pięć.
Wreszcie otarła łzy i podeszła do biurka. Odsunęła na bok stos folderów ze szkół z internatem i otworzyła podręcznik do łaciny. Amo, amas, amat. Jeszcze nigdy nie odrabiała pracy domowej w sobotni poranek. Ale ponieważ jej najlepsi przyjaciele byli teraz zajęci sobą, może to była jej szansa, by stać się wzorową uczennicą, poświęcić się działalności dobroczynnej czy poprawić bekhend.
Musiała znaleźć jakiś sposób, by uleczyć złamane serce.
źle się dzieje w państwie duńskim
HAMLET: Mogęż, o pani, lec na twoim łonie?
OFELIA: Nie, mości książę.
HAMLET: To jest, na twoim łonie głowę wsparłszy?
OFELIA: Możesz, książę.
HAMLET: Czy sądzisz, żem miał