Dromen in rood
By Jen Minkman
()
About this ebook
'Ik ontmoette iemand die me een nieuwe wereld liet zien.
Raven toonde me de schoonheid in die wereld. Hij bracht me naar wouden vol leven, muziek en wonderen. We bezochten rijken gevuld met glinsterend goud. In feite bood hij me de kans mijn dromen in het echt te beleven.
Het moet wel als het mooiste sprookje op aarde klinken. Dat is het alleen niet. Dit is het begin van een verhaal vol licht dat de duisternis opzocht. En het speelt zich niet af op Aarde, maar op Mars.'
Marise vlucht met haar familie weg van de onbewoonbaar verklaarde Aarde om zich op Mars te vestigen. Daar zullen zij, haar zusje en haar vader de rest van hun leven onder een koepel moeten slijten, terwijl de mensheid hard aan het werk zal gaan om Mars geschikt voor menselijk leven te maken.
Maar is Mars werkelijk zo doods en verlaten als haar is verteld? Marise komt al snel tot de ontdekking dat er meer achter de schermen speelt dan zij en haar vrienden konden vermoeden.
Een SF-fantasyverhaal dat je aan het denken zet.
Jen Minkman
Jen Minkman (1978) was born in the Netherlands and lived in Austria, Belgium and the UK during her studies. She learned how to read at the age of three and has never stopped reading since. Her favourite books to read are (YA) paranormal/fantasy, sci-fi, dystopian and romance, and this is reflected in the stories she writes. In her home country, she is a trade-published author of paranormal romance and chicklit. Across the border, she is a self-published author of poetry, paranormal romance and dystopian fiction. So far, her books are available in English, Dutch, Chinese, German, French, Spanish, Italian, Portuguese and Afrikaans. She currently resides in The Hague where she works and lives with her husband and two noisy zebra finches.
Related to Dromen in rood
Related ebooks
Exodus (Nederlandse versie) Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsHet motel Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsMevrouw Carica Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsVrees niets Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsKarabas Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsDe Vloeibare Tijd Deel 1,2 en3 Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsIn de vuurlinie: Earthburst Saga, #2 Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsParanormale misleiding: Sasha Urban serie, #5 Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsHet mosselstrand Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsDe rondte Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsVermoorde Onschuld Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsOp Drift Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsDe lijst: Sommige geheimen kunnen het daglicht niet verdragen Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsBloed Maan Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsDe wereld achter het water: De eilandserie, #2 Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsMaanziek: Maanziek, #1 Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsDeze Vreedzame Staat van Oorlog Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsDromenvolger: Bailey Spade, #3 Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsOnderstroom: Onder het oppervlak bevinden zich de grootste geheimen Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsDe lifter Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsZwemmen Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsRadioactive, De Uitgestotenen Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsDoctor Dolittle op de maan Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsSlaap kindje, slaap Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsDroomeiland Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsCirkel van Oneindigheid: Angel Star - serie, #2 Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsHet betoverde kasteel 10 - Het Draken Hart Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsHet Zandmannetje, 12 oproepen opgetekend door een Slapeloze Rating: 4 out of 5 stars4/5In de dans van Lichtjaren Rating: 0 out of 5 stars0 ratingsSolotrip: Vakantie vibes, #5 Rating: 0 out of 5 stars0 ratings
Reviews for Dromen in rood
0 ratings0 reviews
Book preview
Dromen in rood - Jen Minkman
I’m here by myself
at the end of the day
With every step I take,
the horizon runs further away
I have been told
my heart has grown cold.
It's buried under the mountain,
where they can never dig it up.
And the world will keep turning,
spinning out of control
I am lost in Paradise
after the Fall.
I have been told
my heart has grown old,
hidden under the mountain -
where they would never dig me up.
I am cold.
I unfold.
Under the mountain,
I turn to gold.
Proloog
De droom begint altijd met bomen. Ze ruisen in de wind en vullen mijn oren met muziek die ik in het echt al jaren niet meer heb gehoord.
Dan valt er een warme zonnestraal door de takken en op mijn wangen. Ik hef mijn hoofd op en laat het licht mijn bleke, vermoeide gezicht koesteren.
Aarde.
De geur van omgewoelde grond waait mijn neus binnen en ik moet slikken om mijn tranen tegen te houden. Het is de geur van leven, van een toekomst waarin alles mogelijk is.
Ik begin te rennen. Mijn voeten zakken weg in de zachte ondergrond van het bospad, waar gevallen bladeren in tinten geel en rood zijn neergevallen. Ik weet waar het pad naartoe leidt – maar iedere keer als ik bij de open plek aankom, beneemt de schoonheid van het uitzicht me toch weer de adem.
Ik sluit mijn ogen en probeer het beeld als een mentale foto vast te houden en op te slaan.
Als ik weer kijk, is de lucht boven de open plek uit mijn vroege jeugd rood, maar dat klopt niet. Zelfs in mijn droom weet ik dat. Dit is altijd het moment waarop de bomen om me heen plotseling stoppen met ritselen, omdat ze geen bladeren meer hebben. Alles is kaal. De lucht is ijl en piept in mijn longen. De grond onder mijn voeten heeft een roestkleur. Kou dringt mijn lijf binnen als ijswater in mijn aderen.
Alles is rood.
Voor ik om me heen kan kijken of terug kan rennen naar het veilige, Aardse bos, word ik wakker.
1.
‘Marise.’
De monotone stem komt blikkerig uit de luidspreker boven mijn hoofd. Mijn mond is droog en ik heb het gevoel alsof ik maar een paar uur geslapen heb, maar dat kan niet. Dan zou de wekker niet nu al af gaan.
‘Marise,’ klinkt de droge stem opnieuw, nu iets luider. ‘Het is zeven uur geweest. Opstaan.’
Kreunend doe ik een oog open en zie de digitale cijfers van het klokje naast mijn bed inderdaad op een minuut over zeven staan. Allemachtig, ik ben helemaal kapot. En ik moet er nu alweer uit.
Ze hebben me hiervoor gewaarschuwd, in die cursus die we hadden in het lanceercentrum. Hoe langer je onderweg bent in de ruimte, hoe meer je lichaam in de war raakt door het gebrek aan zwaartekracht. Je hebt steeds meer slaap nodig. Tel daarbij op dat we alleen gedroogd voedsel krijgen dat vol anti-stralingsmedicatie zit, naar karton smaakt en dat ik liever oversla als het even kan, en je hebt een zeventienjarig lichaam dat aanvoelt alsof het al tachtig jaar is meegegaan.
Ik ga voorzichtig rechtop zitten in bed. De ingeblikte stem zwijgt onmiddellijk. Sensoren in de muur hebben opgemeten dat ik me omhoog heb gehesen en dat mijn hartslag is versneld. Ik ben wakker, dus de taak van de robotische stem zit erop.
De eerste keer dat ik rechtop ging zitten en dat te snel deed, klapte ik met mijn hoofd tegen het stapelbed boven het mijne, waar Sanna slaapt. Door het gebrek aan zwaartekracht zweefde ik omhoog met dezelfde snelheid als waarmee ik normaal uit bed stap. Die fout maakte ik niet nog een keer.
Als ik me omhoog heb gehesen en mijn magnetische schoenen heb aangedaan, kijk ik omhoog naar het bed van mijn zusje. Sanna is pas tien, dus zij mag nog een uurtje langer slapen. Zij heeft geen taak toebedeeld gekregen in de ontbijtzaal. De ontbijtzaal waar ik, geluksvogel, vier dagen in de week het ontbijt van – je raadt het al – naar karton smakende crackers en gedroogd synthetisch fruit klaar mag zetten voor de honderd mensen die aan bood van de Cosma XI op weg zijn naar Mars.
Natuurlijk, ik weet het: ik mag van geluk spreken dat ik aan boord ben van dit schip. Als mijn vader geen hoge pief in de militaire regering was geweest, hadden we nog op Aarde gewoond. De kapotgebombardeerde, vervuilde, stervende Aarde.
Gek dat de schade vanuit de ruimte helemaal niet zo goed te zien is. Toen we wegzweefden van onze thuisplaneet, zag de glanzende bol er nog precies zo uit als op foto’s die ik weleens heb gezien. Blauw, schitterend, verwelkomend. Alleen het groen van de werelddelen was grotendeels verdwenen. Het land dat we vanuit het raam konden zien, was bruin of zwartgeblakerd. De laatste keer dat ik levende bomen in het wild zag, was ik vier jaar jonger dan Sanna nu is.
Ik pak een bekertje water voor mezelf als ik de keuken instap. Ik probeer van elke slok door het dikke rietje te genieten, want veel water mogen we niet aan boord van de Cosma XI. Op Mars is het beter; daar is ondergronds water ontdekt. Misschien is dat wel waarom mijn dromen altijd op Mars eindigen: die planeet zal ons nieuw leven brengen. Onbewust moet ik ernaar uitkijken om op onze buurplaneet te gaan wonen. Het mysterieuze, koude, kleine zusje van Aarde. Veel last zullen we niet hebben van de vijandige omgeving, want we gaan in een van de koepels wonen die op Mars zijn gebouwd. Vol met Aardse atmosfeer, huizen zoals we die kennen van vroeger en genoeg werk voor iedereen. Ik mag nog een jaar naar school, dan moet ik werken. Het maakt niet uit dat ik de dochter van kolonel Holt ben. Op Mars niet meer. Daar is iedereen gelijk. Of zou dat moeten zijn.
––––––––
Als ik de eetzaal binnenkom, staan er tot mijn verbazing al een heleboel mensen in de grote ruimte. Ze wijzen opgewonden naar buiten en stoten elkaar onhandig aan terwijl ze door de ramen aan de linkerkant turen.
‘Wat is er aan de hand?’ vraag ik aan Hajime, de Japanse jongen met wie ik vaak ontbijtdiensten draai. Hij staat surrogaatkoffie klaar te maken bij het speciale apparaat op de buffettafel.
‘We zijn er,’ merkt hij zacht op. ‘Je kunt Mars zien vanuit het raam.’
Mijn maag maakt een sprongetje. Ik weet niet of het een sprongetje van vreugde of van angst is, maar het doet me wel wat om dit nieuws te horen. Nieuwsgierig klos ik op mijn lompe magnetische schoenen naar het raam, en inderdaad: Mars is in volle glorie te zien. Mijn ogen vestigen zich op de evenaar. Zou je vanuit de ruimte de koepels kunnen zien?
Op Mars zijn twintig koepels gebouwd, allemaal vlak bij de evenaar. Daar is het klimaat het zachtste en is het gemakkelijk om ondergrondse waterbronnen te benutten. Verder naar de poolkappen toe is het water bevroren. Aangezien er regelmatig stofstormen over het oppervlak razen, moeten we wel in koepels wonen, zelfs als er ooit genoeg zuurstof is. Geen wonder dat hier alleen microben leefden voor wij ons gezicht hier vertoonden.
‘Kijk, daar heb je de Tharsisvulkanen!’ roept een blonde vrouw. Haar arm met wijzende vinger blijft in de lucht hangen door de afwezigheid van zwaartekracht. ‘Daar gaat mijn familie heen.’
Een van de shuttles vertrekt straks naar Tharsis. De shuttle waarin ik met mijn zusje en vader plaats ga nemen, zal landen bij Albor Tholus. De Cosma XI is te groot om te landen en blijft in een parkeerbaan om Mars vliegen. Als er ooit nog mensen terug willen naar Aarde, zouden ze per shuttle naar het moederschip moeten vliegen en dat dan via de computer terug moeten laten gaan.
Maar dat gaat niet gebeuren. Als ik heel eerlijk ben, is er geen weg meer terug. De mensen die aan boord zijn, hebben Aarde voorgoed vaarwel gezegd en willen hier opnieuw beginnen. Maar ik ben misschien nog niet zover. Ik droom nog steeds in groen en blauw, niet in rood.
Na het ontbijt keer ik terug naar de kamer die ik met Sanna deel. Ze is weg: op de kalender zie ik dat ze is ingedeeld voor het hydrocultuurlab, maar ik kan me niet voorstellen dat de biologen aan boord nu nog met plantjes bezig zijn. Iedereen zal wel aan het inpakken zijn.
Ik loop de gang weer uit en bots tegen mijn vader op. Hij heeft zijn militaire kleding aangetrokken en ziet er ondanks zijn immer strakke gezicht vandaag nerveus uit. ‘Heb je je spullen al klaargezet?’ vraagt hij zakelijk. ‘Over twee uur gaan we van boord.’
‘Ik heb niet eens echt uitgepakt,’ antwoord ik. ‘Dus veel hoef ik niet te doen.’
Hij knikt kort. ‘Mooi.’
Ik glimlach plotseling. ‘Spannend hè, dat we er nu bijna zijn.’
Een nauwelijks zichtbare schittering verschijnt in zijn ogen. ‘Het wordt een drukke dag,’ waarschuwt hij. ‘En de mensen daar beneden willen graag nieuws van Aarde. Houd daar rekening mee. Je zult vandaag geen moment rust hebben.’
‘Goed, pap, ik zal zorgen dat ik het niet als avontuur zal zien. Kolonisatie is geen lolletje.’
Hij schudt afkeurend zijn hoofd. ‘Maak er dan geen grapjes over.’ Voor er een glimlach op zijn gezicht dreigt door te breken, draait hij zich om. Hij wil graag dat we net zo serieus zijn als hij, maar stiekem vindt hij het ook leuk dat we uitkijken naar het moment waarop we voet op Mars zetten. Mama had er zo naar uitgezien, maar die heeft de reis niet meer kunnen maken. Ze is een halfjaar geleden bezweken aan stralingsziekte. Sinds haar dood is papa niet meer de oude geweest. Gelukkig was er altijd plek voor ons drie.
Ik loop snel naar het lab en zie dat de mensen daar bezig zijn met inpakken. Sanna staat bij een van de waterbakken en tilt net een rozenstruikje uit de bak waaruit de plant wekenlang voeding heeft gezogen. De volgende keer dat de plant voeding nodig heeft, zal die uit de Mars-grond moeten komen.
‘Een witte roos,’ zeg ik alleen, terwijl ik naar de plant kijk. ‘Ik wist helemaal niet dat ze hier met bloemen werkten.’ De planten die we mee hebben genomen naar Mars dienen vooral als voedselvoorziening. Er zijn appelbomen, stekjes voor braamstruiken, zaden voor spinazie en bloemkool, maar aan een rozenstruik groeit niets echt eetbaars.
‘Hij is voor mama,’ mompelt Sanna zonder op te kijken. Met voorzichtige vingers zet ze het struikje in een bak roodbruine aarde.
Rose. Niet alleen was dat haar naam, maar de witte soort was haar lievelingsbloem. Ik slik een paar tranen weg. ‘Heb je die zelf gekweekt?’
Nu kijkt mijn zusje me met droevige blauwe ogen aan. ‘Ja. Ik wil hem planten in de tuin naast de koepel. Dat had ze vast mooi gevonden.’
‘Zal ik je koffer inpakken?’ bied ik aan. ‘Dan kun jij hier blijven helpen.’
Sanna glimlacht flauw. ‘Ja, dat is goed. Dank je.’
Als ik terugkom in onze gezamenlijke slaapkamer zet ik een muziekje aan. Een oud album van Norah Jones. Mijn Cloudspeler is het enige ding dat ik echt uit mijn koffer heb gehaald en een plekje in de kamer heb gegeven. Dit is de laatste kans om ernaar te luisteren, want eenmaal op Mars zijn we buiten het bereik van de Cloud aan boord. Dan is de laatste link met Aarde verdwenen. Daar beneden moet ik een nieuwe database gaan aanleggen in de koepel bij Albor Tholus, en ik heb geen idee of ik daar dezelfde liedjes zal kunnen streamen. Ik weet niet eens of ze wel muziek hébben.
Sanna heeft er meer werk van gemaakt om de kamer aan te kleden. Ze heeft al haar kleren in de kast gehangen, haar sieraden op de kaptafel gelegd en haar e-reader op het plankje naast haar bed. Onder haar zelfgemaakte kettingen ligt een doosje oogschaduw dat ze van mij gepikt heeft. Sanna wordt groot.
Tegen de spiegel van de kaptafel staat een digitale fotolijst van ons gezin toen alles nog goed was. Scandinavia was een van de laatste landen waar oorlog uitbrak. Akelig om te zeggen, maar toen er een wereldoorlog uitbrak tussen Afrika, het Midden-Oosten en China, keken we daar niet eens raar van op. Er was al zo lang oorlog in die gebieden, die werden verscheurd door religieuze conflicten of explosief groeiden door de wondere werking van de vrije markt en ontspoord kapitalisme.
Mama kijkt me vrolijk aan vanaf de foto. Haar blauwe ogen zie ik terug in Sanna. Mijn moeders hoogblonde haren werden al wat grijs toen de foto werd genomen. Naast haar staat mijn vader met een klein glimlachje op zijn anders zo strenge gezicht. Zijn bruine ogen kijken de camera in. Die heb ik van hem, maar van wie ik mijn rossig bruine haar heb, zal ik nooit begrijpen. Mijn beide ouders zijn blond en Sanna ook. Ik was altijd de vreemde eend in de bijt.
Met een zucht zet ik de fotolijst uit en stop hem samen met Sanna’s e-reader in de speciale tas die beschermt tegen atmosferische storing als we straks de dampkring van Mars binnendringen met de shuttle.
Daarna vouw ik Sanna’s kleren netjes op en stop ze in de enorme koffer die ze heeft meegebracht. Als ik tenslotte de poster van Niagara Falls van de muur haal, is Norah Jones klaar met zingen. Alles staat klaar voor de tocht naar ons nieuwe thuis.
***
Als ik bepakt en bezakt bij de luchtsluizen kom, zie ik Hajime met zijn moeder bij dezelfde uitgang staan. Ik glimlach stralend. Tijdens onze vele gesprekken hebben we het er de eerste paar weken expres niet over gehad om teleurstelling te voorkomen, maar ik weet inmiddels dat hij ook naar Albor Tholus gaat. Dat is heel fijn. Dan ken ik tenminste al één iemand buiten mijn eigen familie als ik straks als nieuwkomer de Tholuskoepel instap.
‘Ben je er klaar voor?’ vraagt hij zacht. Eigenlijk praat hij altijd zacht: zijn Japanse accent maakt zijn Engels ook melodieuzer en prettig om naar te luisteren.
‘Mijn koffer is gepakt,’ wijs ik naar mijn bagage, zijn vraag ontwijkend.
Hij knikt alleen en staart uit het raam, waar de rode planeet nu bijna het hele venster vult. Hajime’s moeder is exobioloog en gaat zich bezighouden met terravorming in de tuinen naast de koepel – voedingsstoffen in de bodem monitoren. Hajime mocht mee naar Mars omdat hij bijna klaar is met zijn studie natuurkunde. Hij is pas twintig, maar hij is een wonderkind, als ik zijn moeder mag geloven.
Hajimes vader had geen vaardigheden die ze nodig hadden op Mars en moest achterblijven op Aarde. Japan was een stuk strenger dan Europa bij het selecteren van mensen die aan boord van het laatste schip mochten. Misschien hadden ze minder plaatsen ingekocht.
Ik ril even. Hajime heeft een ouder verloren die gewoon nog leeft – iets ergers kan ik me niet voorstellen. Toch maakt zijn houding altijd duidelijk dat hij geen medelijden wil. Toen hij een keer over zijn vader vertelde en mijn blik zag, schakelde hij meteen over op een ander onderwerp.
‘Marise!’ hoor ik achter me. Sanna komt de hoek om met haar bagage, de pot met de witte roos op haar ene arm. ‘Heb jij papa gezien?’
‘Nog niet.’
Ik kijk om me heen. De gang druppelt langzaam vol met mensen. Het lijken er in deze ruimte vreselijk veel, maar dat is maar schijn. Honderd mensen die gered konden worden van een stervende planeet. Duizend mensen per koepel. Twintigduizend Aardbewoners die hier opnieuw gaan beginnen en straks misschien de enige Terranen zijn in het hele zonnestelsel. Ooit waren we met acht miljard.
Dan zie ik onze vader. Hij torent boven de andere mensen in de hal uit. Zijn hoekige gezicht staat ernstig als hij naar voren komt en de mensenmassa uiteenwijkt om hem door te laten. Hoewel niemand aan boord echt de leiding heeft – we houden ons aan het werkprogramma zoals dat is opgesteld door de computer – hebben de reizigers de afgelopen weken toch min of meer naar kolonel Holt gekeken alsof hij aan het hoofd stond van de hele onderneming. Zelfs de kapitein, die straks als laatste van boord gaat, nam een afwachtende houding aan jegens mijn vader.
Zijn bruine ogen rusten op mij en Sanna en even verschijnt er die warmte in die hij altijd bewaart voor zijn meisjes
: mama, Sanna en ik. Dan kijkt hij weer weg en richt zich tot de menigte. ‘Beste mensen! Na een reis van zes weken zijn we dan bij onze eindbestemming aangekomen. De eerste kolonisten deden er bijna een halfjaar over. Langzamere schepen, grotere afstanden... zij hebben het meeste werk gedaan. Zij hebben van de planeet Mars, die is genoemd naar de god van de oorlog, een wereld vol vrede gemaakt. Het moeilijkste deel is ons al uit handen genomen, dus laten we op elke mogelijke manier bijdragen aan deze nieuwe wereld. Laten we dankbaar zijn voor wat we hier hebben.’
Ik weet het: mijn vader houdt speeches die een soundtrack verdienen. Het soort gedragen muziek dat je altijd hoort als de president in rampenfilms een bezielende toespraak houdt om de mensheid – of in elk geval de mensheid in zijn eigen land – op te roepen tot verbroedering en samenwerking. Ik kan het niet helpen, maar ik ben trots op hem. Als ik confetti of een toeter bij de hand had gehad, dan had ik die gebruikt. Ik doe dan ook enthousiast mee als er een golf van instemmend gemompel door de menigte gaat en iedereen begint te klappen. Misschien is het stom om blij te zijn met wat wij mensen hebben opgebouwd nadat we alles achter ons opgeblazen hebben, maar je moet ergens beginnen.
De luchtsluis naar de shuttle met bestemming Albor Tholus gaat met een sissend geluid open. Mensen nemen uitgebreid afscheid van elkaar, en ook ik omhels een aantal jongens en meisjes met wie ik menig uurtje in de spelletjeskamer heb doorgebracht. Als je zoveel weken met elkaar opgescheept zit, kun je eigenlijk geen afstand houden, al heb ik dat wel geprobeerd. De kans dat we elkaar de eerstvolgende jaren nog tegenkomen, is nihil. Verkeer tussen de verschillende koepels is niet noodzakelijk en vindt alleen dan plaats als er echt mensen met speciale expertise moeten worden ingevlogen. De shuttles vormen geen pendeldienst.
Als we naar voren lopen, pakt Sanna mijn hand. ‘Ik ben bang,’ fluistert ze. ‘Wat nou als het niet leuk is daar beneden?’
Ik kijk opzij en vang