Bóg Ojciec
Bóg Ojciec (łac. Deus Pater), określany też jako Pan Bóg – pierwsza Osoba Trójcy Świętej, czczona (łac. Latriae cultus) przez większość wyznań chrześcijańskich[a][1]. Jest tożsamy z jedynym Bogiem judaizmu, pierwotnie postrzegany głównie jako srogi, lecz sprawiedliwy sędzia[2]. Chrześcijańska tradycja wschodnia (bizantyjska) wyklucza przedstawianie Boga Ojca na ikonach, zaś w tradycji zachodniej upowszechniły się liczne obrazy, rzeźby itp. przedstawiające Boga Ojca zwykle jako brodatego starca, choć praktyka ta nie ma uzasadnienia biblijnego.
Wyjaśnienie teologiczne
[edytuj | edytuj kod]Według teologii części chrześcijaństwa, która przyjmuje wiarę w Trójcę Świętą[a], jest on Ojcem drugiej Osoby Trójcy, czyli Słowa Bożego (Logos) wcielonego w człowieka Jezusa Chrystusa – „z Ojca zrodzonego przed wszystkimi wiekami, zrodzonego, nie stworzonego”. Od Ojca i Syna (według prawosławia od Ojca przez Syna) pochodzi trzecia Osoba Trójcy – Duch Święty[1]. Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty to jedna substancja – Bóg, ale równocześnie trzy oddzielne Osoby (hipostazy)[3]. Poprzez stworzenie człowieka, a następnie wcielenie Jezusa Chrystusa i odkupienie ludzkości, Bóg Ojciec jest również określany przez chrześcijan jako „Ojciec” wszystkich ludzi[4].
Objawienia Boga Ojca
[edytuj | edytuj kod]- Osobny artykuł:
Jedyne oficjalnie uznane przez Kościół katolicki objawienia Boga Ojca to orędzia przekazane francuskiej zakonnicy, s. Eugenii Ravasio w 1932 roku, skierowane do chrześcijan, papieża, lokalnego biskupa i całej ludzkości. Głównym tematem tych orędzi (pełny tekst) jest ukazanie czułej ojcowskiej miłości Boga do ludzi, przeciwstawionej fałszywemu obrazowi Ojca „strasznego”, utrwalającemu „przesadny lęk” wobec Boga i „źle pojęty szacunek”, który „nie dopuszcza zażyłości” i jest „raną zadawaną Sercu Bożemu”. W świetle orędzi praktycznie cała ludzkość nie znała właściwie Boga, który jest „Oceanem Miłości Miłosiernej” i mówił: Pragnę, aby ludzie mnie poznali i odczuwali, że jestem blisko każdego z was. Polecał też, żeby całe duchowieństwo zobowiązało się rozwijać ten kult, a przede wszystkim, by pomagało ludziom poznać Mnie takim jaki jestem i jaki zawsze będę blisko nich, to znaczy Ojcem najczulszym i najbardziej kochającym ze wszystkich ojców[5]. Szczególnym wezwaniem zawartym w orędziach jest, by liturgicznym ukoronowaniem kultu Boga Ojca w Kościele katolickim było osobne święto ku Jego czci. Ma ono być obchodzone w pierwszą niedzielę sierpnia lub 7 sierpnia[5].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b9/Obraz_Boga_Ojca.jpg/220px-Obraz_Boga_Ojca.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/74/Ikona_Boga_Ojca.jpg/220px-Ikona_Boga_Ojca.jpg)
Siostra Eugenia Ravasio otrzymała także wizję namalowanego obrazu Ojca oraz zachętę, aby rodziny posiadały taki wizerunek, by przypominał im ich dobrego i bliskiego Ojca, gotowego udzielać wszystkiego, o co poproszą[5]. Z polecenia przełożonej w 1935 roku s. Eugenia zleciła anonimowemu malarzowi wykonanie obrazu Boga Ojca o ciemnych oczach i włosach, bez brody, zgodnie z wizją (wg jednego z orędzi nie jestem ani „młodszy” ani „starszy” od Mego Syna i Ducha Świętego![5]). Brak zarostu stał się jednak powodem zgorszenia i negatywnej opinii władz kościelnych. Z tego okresu zachowała się tylko słabej jakości kopia tego obrazu, z domalowaną brodą[6].
W latach 1934–1935 objawienia te badała komisja teologiczna, z pozytywnym rezultatem. Pomimo wcześniejszych licznych trudności w klasztorze, w 1934 roku siostra Eugenia została mistrzynią nowicjatu, a w 1936 roku matką generalną zgromadzenia, którą pozostała do 1947 roku, prowadząc działalność misyjną w Afryce, szczególnie wśród trędowatych[7]. Po tym okresie spotkały ją prześladowania z powodu fałszywych zarzutów innej zakonnicy. Musiała zrezygnować z funkcji przełożonej, a w 1953 roku opuścić swoje zgromadzenie zakonne. Później m.in. opiekowała się sierotami, zakładała świeckie wspólnoty i organizowała wsparcie dla najuboższych[6]. Do końca życia wspierali ją przyjaciele, m.in. kapucyn, o. Andrea D’Ascanio, który z polecenia swoich kierowników duchowych (m.in. św. ojca Pio) założył i prowadził ruch apostolski dzieci Biała Armia[8][9]. Jeszcze za życia siostry Eugenii, w 1982 roku, opublikował on szkic jej biografii (drugie wydanie w 1989)[10].
W 1994 roku, już po jej śmierci, ikonografka Lia Gladiolo z Padwy wykonała na zlecenie o. Andrei D'Ascanio ikonę Boga Ojca, zainspirowaną tymi objawieniami. Od tego czasu ikona ta jest kopiowana i rozpowszechniana jako „wykonana na podstawie wizji s. Eugenii”. Przedstawia Pierwszą Osobę Trójcy Świętej jako młodego mężczyznę bez brody (by wyrazić wieczną młodość), o pogodnej twarzy, w różowych szatach, siedzącego na prostym tronie i trzymającego w lewej ręce kulę ziemską, zaś korona i berło leżą u Jego stóp[6]. Symbolika tej ikony jest przedmiotem dyskusji teologicznych[11][12][6].
Fresk z Kaplicy Sykstyńskiej przedstawiający Boga Ojca, galeria
[edytuj | edytuj kod]-
Od lewej: Lewa ręka Adama i prawa ręka Boga Ojca.
-
Bóg Ojciec otoczony przez putta
-
Detale twarzy Boga Ojca w Stworzeniu Adama
Więcej przykładów malarskich przedstawień Boga Ojca można zobaczyć tutaj.
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Antytrynitaryzm uznaje Boga Ojca (lub po prostu Boga), lecz nie uznaje doktryny o Trójcy Świętej, uważając ją jako naukę niebiblijną.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Katechizm Kościoła Katolickiego. Wyd. 2. Poznań: Pallottinum, 2002, s. 72-75. ISBN 83-7014-430-6.
- ↑ Ojciec. W: Xavier Léon-Dufour SJ: Słownik Nowego Testamentu. Wyd. 4. Poznań: Księgarnia Świętego Wojciecha, 1998, s. 450-451. ISBN 83-7015-351-8.
- ↑ Concilio Vaticano I: Costituzione dogmatica Dei Filius sulla fede cattolica. W: Heinrich Denzinger: Enchiridion Symboloroum. Wyd. 4. Bolonia: Edizioni Dehoniane, 2003, s. 1047. ISBN 88-10-20562-6. (wł.).
- ↑ Paweł VI: Konstytucja Dogmatyczna o Kościele Lumen gentium. W: Sobór Watykanski II. Konstytucje, dekrety, deklaracje. Poznań: Pallottinum, 2008, s. 145-146. ISBN 978-83-7014-595-8.
- ↑ a b c d S. Eugenia E. Ravasio: Bóg Ojciec mówi do swoich dzieci. Wprowadzenie o. Andrea D'Ascanio OFMCapp, bp Alexandre Caillot. Katowice: Vox Domini, 1997, s. 11-41. ISBN 83-86092-31-9.
- ↑ a b c d Maria Szcześniak , Malarskie przedstawienie Boga Ojca według przesłania s. Eugenii Ravasio w kontekście tradycji ikonograficznej - studium kulturoznawcze, Kraków 2020 .
- ↑ Matka Eugenia Ravasio i Ojciec Przedwieczny. Pewnego dnia wszyscy będą mówić o OJCU. Vox Domini. [dostęp 2018-05-08].
- ↑ Izabela, O Białej Armii [online], Sekretariat Fatimski [dostęp 2024-01-25] (pol.).
- ↑ Truth about padre Andrea d'Ascanio [online], www.truthaboutpadreandreadascanio.org [dostęp 2024-01-25] .
- ↑ Andrea D’Ascanio OFMCapp: Per la gloria del Padre. Cenni biografici di Madre Eugenia Elisabetta Ravasio. Isola del Liri: Editrice Pisani, 1989.
- ↑ Zofia Bator. Współczesna ikona Boga Ojca. Nowatorstwo czy herezja?. „Teologia w Polsce”. 9/1, s. 97-108, 2015.
- ↑ Zbigniew Treppa. O zbieżnościach przekazów w objawieniach siostry Faustyny Kowalskiej i matki Eugenii Elisabetty Ravasio. „Polonia Sacra”. 3 (52), s. 114-115, 2018 (22).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Malina A.: Obraz Boga Ojca. W: Teologia Nowego Testamentu. M. Rosik (red.). T. 1 – Ewangelie Synoptyczne i Dzieje Apostolskie. Wrocław: wyd. TUM, 2008, s. 11–80, seria: Bibliotheca Biblica. ISBN 978-837454-092-6.