Jill Biden
![]() | |
Pełne imię i nazwisko |
Jill Tracy Biden |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
3 czerwca 1951 |
Pierwsza dama Stanów Zjednoczonych | |
Okres |
od 20 stycznia 2021 |
Małżonek | |
Poprzedniczka | |
Druga dama Stanów Zjednoczonych | |
Okres |
od 20 stycznia 2009 |
Poprzedniczka | |
Następczyni | |
![]() |
Jill Tracy Biden z domu Jacobs primo voto Stevenson (wym.: [dʒɪl ˈbaɪdən]; ur. 3 czerwca 1951 w Hammonton[1]) – amerykańska pedagog. Pierwsza dama Stanów Zjednoczonych od 2021 roku, druga dama Stanów Zjednoczonych w latach 2009–2017. Małżonka 47. wiceprezydenta oraz 46. prezydenta Stanów Zjednoczonych Joego Bidena.
Urodziła się w Hammonton w stanie New Jersey, dorastała w Willow Grove w Pensylwanii. Wyszła za Joego Bidena w 1977 roku, została macochą jego dwóch synów z poprzedniego małżeństwa. W 1981 roku urodziła się im córka – Ashley.
Posiada tytuł bachelor’s degree, przyznany przez University of Delaware , magistra, przyznany przez West Chester University , oraz przez Villanova University i stopień doktora, zdobyty na University of Delaware. Przez trzynaście lat była nauczycielką języka angielskiego. Od 1993 do 2008 roku była wykładowczynią języka angielskiego na Delaware Technical Community College . Od 2009 roku pełni funkcję profesor Northern Virginia Community College . Jest założycielką Biden Breast Health Initiative, współzałożycielką Book Buddies, Biden Foundation. Wraz z Michelle Obamą założyła Joining Forces.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Lata młodzieńcze
[edytuj | edytuj kod]Urodziła się 3 czerwca 1951 roku w Hammonton[1]. Większość dzieciństwa spędziła w miejscowości Willow Grove[1]. Jej ojciec Donald C. Jacobs pracował w kasie oszczędnościowo-pożyczkowej[2]. Pierwotne nazwisko rodowe brzmiało Giacoppa, jednak dziadek Jill Biden zmienił je na angielskie Jacobs, aby lepiej zintegrować się z amerykańskim społeczeństwem[3][4]. Jej matka była gospodynią domową[5].
W wieku 15 lat rozpoczęła pracę jako kelnerka[6]. W 1969 roku ukończyła Upper Moreland High School[4].
Edukacja, kariera, małżeństwa i rodzina
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/09/Joe_and_Jilly_Biden_early_photo.jpg/220px-Joe_and_Jilly_Biden_early_photo.jpg)
Zapisała się na Brandywine Junior College na jeden semestr[7]. W lutym 1970 roku poślubiła Billa Stevensona[8]. Wraz z mężem postanowili studiować na University of Delaware[1]. Po roku studiów, Jill Biden, chcąc zarobić dodatkowe pieniądze, zaczęła pracować w agencji modelingowej w Wilmington, w tym celu przerwała na rok naukę[4][1]. W 1975 roku rozwiodła się ze Stevensonem[6].
W 1975 roku, podczas zaaranżowanej przez Franka Bidena randki w ciemno, poznała Joego Bidena, ówczesnego senatora Stanów Zjednoczonych[9][10]. Po pierwszej randce z przyszłym mężem powiedziała matce: „mamo, w końcu poznałam dżentelmena”[11].
W 1975 roku ukończyła University of Delaware[6]. Rozpoczęła pracę jako nauczycielka na zastępstwie w Wilmington. Następnie nauczała języka angielskiego przez rok w St. Mark’s High School w pełnym wymiarze godzin[12][7].
17 czerwca 1977 roku została żoną Joego Bidena. Msza została odprawiona przez katolickiego księdza w kaplicy Siedziby Głównej Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku[9][13]. Ślub odbył się cztery i pół roku po śmierci pierwszej żony jej męża[14]. Zanim Jill Biden zgodziła się na przyjęcie oświadczyn ówczesnego senatora, pięciokrotnie mu odmówiła, w wywiadzie dla „Vogue’a” powiedziała, że zwlekała z decyzją o poślubieniu Joego z obawy o jego synów – chłopcy stracili w wypadku już jedną matkę i nie chciała, aby stracili kolejną bliską im osobę, chciała być całkowicie pewna, że chce spędzić resztę swojego życia z Joe Bidenem[3], poza tym chciała się skupić na własnej karierze[15][4].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/38/Pope_John_Paul_II_with_Joe_and_Jill_Biden.jpg/220px-Pope_John_Paul_II_with_Joe_and_Jill_Biden.jpg)
Uczyła się na West Chester University[7]. Ukończyła te studia w 1981 roku. Będąc w ciąży uzyskała tytuł Master of Education[16][4]. Jej córka, Ashley Biden, urodziła się 8 czerwca 1981 roku[6]. Jill Biden zrobiła sobie dwuletnią przerwę w pracy w celu wychowywania trójki dzieci[6]. Następnie wróciła do pracy, ucząc historii uczniów z zaburzeniami emocjonalnymi[12]. Uczyła języka angielskiego w szpitalu psychiatrycznym Rockford Center przez 5 lat w latach 80. XX wieku[4][10]. W 1987 roku Biden otrzymała tytuł Master of Arts na Villanova University[6]. Po ogłoszeniu kandydatury Joego Bidena w prawyborach prezydenckich Partii Demokratycznej w 2008 roku ogłosiła, że nie zamierza rezygnować z pracy z dziećmi z zaburzeniami emocjonalnymi, nawet jeśli zostałaby pierwszą damą Stanów Zjednoczonych[17].
W latach 1993–2008 była wykładowcą na Delaware Technical Community College[18][19][20]. Na community college poinformowała o swoim stosunku do nauczania: „czuję, że mogę zmienić ich życie. Po prostu uwielbiam tych ludzi. (...) Uwielbiam kobiety, które wracają do szkoły i zdobywają stopnie naukowe (...)”[20].
W 1993 roku została prezeską Biden Breast Health Initiative, organizacji non-profit, zapewniającej bezpłatne programy dotyczące zdrowia piersi, prowadzone m.in. na terenie szkół w stanie Delaware[21][22]. Przez kolejne 15 lat organizacja nauczyła ponad 10 tys. kobiet dbania o zdrowie piersi[21]. W 2007 roku została współautorką programu Book Buddies, zapewniającego książki dzieciom pochodzącym z rodzin o niskich dochodach[23]. Działała w organizacji non-profit Delaware Boots on the Ground, wspierającej rodziny żołnierzy[23].
W 2006 roku Jill Biden ponownie rozpoczęła naukę na University of Delaware[2]. W styczniu 2007 roku uzyskała stopień naukowy doktora[6]. Jej praca, Student Retention at the Community College: Meeting Students’ Needs została opublikowana pod nazwiskiem Jill Jacobs-Biden[24].
Rola w kampanii prezydenckiej w 2008 roku
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d9/Obamas_and_Bidens.jpg/220px-Obamas_and_Bidens.jpg)
Jill Biden nie chciała, aby jej mąż wystartował w wyborach prezydenckich w 2004 roku do tego stopnia, że na spotkanie dotyczące ewentualnego startu Joego Bidena przyszła ubrana w kostium kąpielowy ze słowem „NO”, napisanym na brzuchu[25]. Po zwycięstwie George’a W. Busha zachęcała męża, aby wystartował w prawyborach prezydenckich Partii Demokratycznej w 2008 roku[4]. Podczas kampanii Joego Bidena w ciągu tygodnia pracowała jako nauczycielka, natomiast w weekendy pomagała mężowi w prowadzeniu kampanii[18]. W wywiadzie dla tygodnika „Time” powiedziała, że gdyby została pierwszą damą Stanów Zjednoczonych, to jej priorytetem byłaby edukacja[26]. Ponadto poinformowała, że byłaby „zasadniczo apolityczna” oraz że nie będzie starała się o zezwolenia na uczestnictwo w posiedzeniach Gabinetu Stanów Zjednoczonych[18]. 3 stycznia 2008 roku jej mąż wycofał się z wyścigu o nominację Partii Demokratycznej na stanowisko Prezydenta Stanów Zjednoczonych[27].
Po tym, jak jej mąż otrzymał nominację Partii Demokratycznej na stanowisko wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych, Jill Biden ponownie zaczęła prowadzić kampanię[6][28]. Podczas jej trwania Jill Biden cztery dni w tygodniu nauczała na Delaware Technical Community College, a w trakcie weekendu dołączała do prowadzącego kampanie Joego Bidena[29][20].
Po wyborach prezydenckich w 2008 roku Barack Obama został prezydentem Stanów Zjednoczonych, Joe Biden – wiceprezydentem, a Jill Biden – drugą damą[1].
Druga dama Stanów Zjednoczonych
[edytuj | edytuj kod]Pierwsza kadencja
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/79/Jill_Biden_official_portrait.jpg/170px-Jill_Biden_official_portrait.jpg)
Pomimo przeniesienia się do Number One Observatory Circle Biden zamierzała kontynuować nauczanie na jednym z uniwersytetów w Waszyngtonie[30]. W styczniu 2009 roku zaczęła uczyć języka angielskiego jako adjunct professor na Northern Virginia Community College[6]. Jill Biden była pierwszą drugą damą Stanów Zjednoczonych, która pracowała odpłatnie[6]. Na oficjalnej stronie Białego Domu figurowała jako Dr. Jill Biden[31].
Catherine Russell, była doradczyni Komisji Spraw Zagranicznych Senatu Stanów Zjednoczonych została wybrana szefową sztabu Jill Biden[32]. Courtney O’Donnell, była rzeczniczka Howarda Deana oraz Elizabeth Edwards została mianowana dyrektorem ds. komunikacji[33]. Jako drugą damę obsługiwał ją ośmioosobowy personel[34]. Zajmowała ona narożny apartament w Eisenhower Executive Office Building[34].
W 2009 roku Barack Obama ogłosił, że Jill Biden będzie odpowiedzialna za program mający na celu podnoszenie świadomości obywateli o wartości college’ów[35]. W czerwcu tego roku Biden wygłosiła swoje przemówienie inauguracyjne na Northern Virginia Community College na nowojorskim Brooklynie[34], po którym to uzyskała honorowy stopień naukowy Doctor of Humane Letters, nadany przez City University of New York[36]. Biden zaczęła nauczać języka angielskiego na Northern Virginia Community College jesienią 2009 roku[37]. W styczniu 2010 roku wygłosiła przemówienie na University of Delaware, jej pierwsze na renomowanej uczelni[38]. W sierpniu 2010 roku pojawiła się w epizodzie filmu Poślubione armii, co było częścią jej kampanii, mającej na celu podniesienie świadomości o rodzinach wojskowych[39].
W kwietniu 2011 roku wraz z Michelle Obamą założyła Joining Forces, organizację, której celem było pokazanie potrzeb amerykańskich rodzin wojskowych[40]. We wrześniu tego roku wsparła program Amerykańskiej Agencji ds. Rozwoju Międzynarodowego , mający na celu zwiększenie świadomości o śmiertelnym głodzie, wojnie i suszy, które dotykają ponad 13 milionów ludzi na Półwyspie Somalijskim[41].
Do 2011 roku była profesorką nadzwyczajną Northern Virginia Community College[42]. Będąc zarazem wykładowczynią i drugą damą Jill Biden starała się nie podkreślać wagi pełnionej przez siebie funkcji[42]. Dzieliła boks biurowy z innym nauczycielem oraz prosiła agentów Secret Service, aby ubierali się w taki sposób, aby się wtopili w tłum studentów oraz aby nie rzucali się w oczy[3].
W czerwcu 2012 roku opublikowała książkę dla dzieci pt. Don’t Forget, God Bless Our Troops, napisaną na podstawie służby wojskowej pasierba, Beau Bidena[43]. W tym samym miesiącu ich córka Ashley Biden, pracująca jako pracowniczka socjalna, wyszła za mąż[44].
Rola w kampanii prezydenckiej w 2012 roku
[edytuj | edytuj kod]W wyborach prezydenckich w Stanach Zjednoczonych w 2012 roku Joe Biden ubiegał się o reelekcję na stanowisku wiceprezydenta[1]. Jill Biden w kampanii wyborczej nie odgrywała znaczącej roli[43]. Nie zmieniła harmonogramu wykładów oraz nie pojawiła się na części konwencji wyborczych[43].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b7/Juliana_Awada_y_Jill_Biden.jpg/170px-Juliana_Awada_y_Jill_Biden.jpg)
Druga kadencja
[edytuj | edytuj kod]Jill Biden, po uzyskaniu reelekcji przez Joego Bidena 6 listopada 2012 roku, rozpoczęła swoją drugą kadencję jako druga dama Stanów Zjednoczonych. Na balu inauguracyjnym pojawiła się ubrana w niebieską suknię, zaprojektowaną przez Verę Wang[45].
W trakcie drugiej kadencji Biden zaangażowała się we wspieranie personelu wojskowego, znajdującego się w zakładzie rehabilitacji, Center for the Intrepid . Przewodniczyła amerykańskiej delegacji prezydenckiej na inauguracyjne Invictus Games[46]. W wyborach do Kongresu Stanów Zjednoczonych w 2014 roku prowadziła kampanię wyborczą na rzecz kandydatów Partii Demokratycznej (m.in. Marka Udalla)[47].
W maju 2015 roku zmarł pasierb Jill Biden, Beau, z powodu raka mózgu[6]. Po śmierci przybranego syna w wywiadzie dla USA Today powiedziała: „To było całkowicie wstrząsające. Moje życie zmieniło się w jednej chwili. Przez cały czas trwania jego choroby wierzyłam, że będzie żył, aż do momentu, w którym zamknął oczy”[48]. W październiku tego samego roku Biden była obecna w Ogrodzie Różanym Białego Domu , gdy jej mąż ogłosił, że nie będzie ubiegał się o urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych w 2016 roku[49].
W 2016 roku wraz ze swoim mężem uczestniczyła w projekcie Cancer Breakthroughs 2020[50]. W marcu 2016 roku kierowała oficjalną imprezą, zorganizowaną z okazji powrotu Scotta Kelly’ego na Ziemię po prawie jednorocznej misji kosmicznej ISS year-long mission[51].
20 stycznia 2017 roku przestała pełnić funkcję drugiej damy Stanów Zjednoczonych[52].
Późniejsza działalność
[edytuj | edytuj kod]Jill i Joe Biden w lutym 2017 roku założyli fundację Biden Foundation, której celem było m.in. zapobieganie przemocy wobec kobiet, zagwarantowanie przestrzegania praw osób LGBTQ oraz wspieranie rodzin wojskowych[53][54]. W tym samym miesiącu została przewodniczącą organizacji Save the Children[55]. Podczas 71. ceremonii wręczenia Tony Award wygłosiła przemówienie, przed którym otrzymała owacje na stojąco[56]. W czerwcu 2017 roku para kupiła dom wakacyjny w Rehoboth Beach, mieszczący się nieopodal Cape Henlopen State Park[57]. Jill i Joe Biden planowali gościć tam członków swojej dalszej rodziny[57].
Jill Biden po opuszczeniu urzędu przez męża nadal nauczała na Northern Virginia Community College[55]. W maju 2017 roku wygłosiła przemówienie na Milwaukee Area Technical College[58]. W lipcu tego samego roku wygłosiła mowę na szczycie nauczycieli w Kalifornii, podczas której położyła nacisk na znaczenie społeczności wspierających nauczycieli ze względu na stres emocjonalny i okolicznościowy, często towarzyszący im podczas pracy[59]. W maju 2018 roku przemówiła na uroczystości rozdania dyplomów na Bishop State Community College w Alabamie[60]. W lutym 2019 roku spotkała się i rozmawiała z klasą absolwentów The Apprentice School[61].
W maju 2019 została opublikowana książka jej autorstwa pt. Where the Light Enters: Building a Family, Discovering Myself[62]. W tej książce Jill Biden rzadko nawiązywała do polityki, częściej poruszając w niej aspekty rodzinne[63].
Rola w kampanii prezydenckiej w 2020 roku
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c9/Biden_IMG_4931_%2849149500392%29.jpg/220px-Biden_IMG_4931_%2849149500392%29.jpg)
W sprawie ewentualnego ubiegania się o urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych przez Joego Bidena w wyborach w 2020 roku Jill Biden była jedną z najważniejszych uczestników jego procesu decyzyjnego[6][64]. Według „New York Times” Jill Biden entuzjastycznie odniosła się do możliwego startu męża[6].
Joe Biden oficjalnie ogłosił, że będzie się ubiegał o urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych 25 kwietnia 2019 roku[65]. W 2019 roku Biden kontynuowała nauczanie na Northern Virginia Community College . W trakcie kampanii prezydenckiej męża Jill Biden odwiedziła Iowę[66], New Hampshire[6]. Oklahomę[67], Minnesotę[68], Pensylwanię[69], Wisconsin[70], Michigan[71], Florydę[72], Georgię[71], Teksas[71], Tennessee[73], Karolinę Południową[74], Karolinę Północną[75], Nebraskę[76], Connecticut[77], Arkansas[78], Kalifornię[79], Alabamę[80], Delaware[81], Illinois[82], Missouri[83], Nevadę[84], Maine[85], Nowy Meksyk[86], Ohio[87] i Wirginię[88].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a7/Joe_Biden_Rally_at_Hiatt_Middle_School_-_49481118912.jpg/220px-Joe_Biden_Rally_at_Hiatt_Middle_School_-_49481118912.jpg)
Kiedy Hunter Biden został oskarżony o dopuszczenie się przestępstw, stanęła w obronie syna swojego męża, mówiąc: „Hunter nie zrobił nic złego. To jest sednem sprawy”[89]. Atmosfera związana z impeachmentem Donalda Trumpa spowodowała, że Jill Biden zerwała wieloletnią przyjaźń z Lindseyem Grahamem, który wcześniej wielokrotnie wzywał do przesłuchania Huntera Bidena na rozprawie w charakterze świadka[90].
Jill Biden po raz pierwszy jako wykładowczyni na Northern Virginia Community College wzięła urlop wiosną 2020 roku celem pomocy mężowi w kampanii[15].
W czerwcu 2020 roku opublikowała książkę pt. Joey: The Story of Joe Biden, w której nazwała Joego Bidena „odważnym i śmiałym”[91]. Miesiąc później wypowiedziała się na temat wpływu pandemii COVID-19 na edukację[92]. Jill Biden skrytykowała wówczas ówczesną Sekretarz Edukacji Stanów Zjednoczonych Betsy DeVos[93].
Jill Biden odegrała kluczową rolę w procesie wyboru Kamali Harris na nominantkę Partii Demokratycznej na stanowisko wiceprezydent Stanów Zjednoczonych[94]. Wygłosiła przemówienie na Krajowej Konwencji Partii Demokratycznej[95]. W przeprowadzonych 3 listopada 2020 wyborach zwyciężył mąż Jill – Joe Biden[96]. Biden towarzyszyła Joemu Bidenowi 7 listopada 2020, podczas wygłoszenia przez niego przemówienia, w którym ogłosił się zwycięzcą wyborów[97].
Pierwsza dama Stanów Zjednoczonych
[edytuj | edytuj kod]20 stycznia 2021 Joe Biden został zaprzysiężony na stanowisko prezydenta Stanów Zjednoczonych[98]. Tego samego dnia Jill Biden została pierwszą damą[98]. Ogłosiła, że w trakcie pełnienia funkcji prezydenta przez męża będzie kontynuować pracę nauczycielki[99].
Nagrody i wyróżnienia
[edytuj | edytuj kod]Tytuł doktora honoris causa
[edytuj | edytuj kod]Stan | Data | Uniwersytet | Stopień naukowy | Źr. |
---|---|---|---|---|
![]() |
czerwiec 2009 | City University of New York | Doctor of Humane Letters | [36] |
![]() |
9 stycznia 2010 | University of Delaware | Doktor | [100] |
![]() |
15 maja 2011 | Salve Regina University | Doctor of Humane Letters | [101] |
![]() |
19 maja 2011 | Montgomery County Community College | Associate of Letters | [102] |
![]() |
16 maja 2014 | Villanova University | Doctor of Humane Letters | [103] |
![]() |
21 maja 2017 | Hofstra University | Doctor of Humane Letters | [104] |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g Jill Biden [online], biography.com, 2 kwietnia 2014 [dostęp 2020-05-14] (ang.).
- ↑ a b Maggie Maloney , Why Jill Biden Might Just Be Joe Biden’s Greatest Political Asset [online], townandcountrymag.com, 25 kwietnia 2019 [dostęp 2020-05-14] (ang.).
- ↑ a b c Natalia Jeziorek , Jill Biden: Pierwsza Dama, kochająca żona, kobieta niezależna [online], vogue.pl, 7 listopada 2020 [dostęp 2020-11-07] (pol.).
- ↑ a b c d e f g Jonathan Van Meter , Jill Biden: All the Vice President’s Women [online], legacy.vogue.com [dostęp 2020-05-13] [zarchiwizowane z adresu 2014-08-31] .
- ↑ Tom Murse , Biography of Jill Biden, Professor and Former Second Lady [online], thoughtco.com [dostęp 2020-05-14] (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n Sophia Ankel , The life of Jill Biden, an educator who worked full-time while Joe Biden was Vice President, defends him from protesters, and is a crucial part of his 2020 campaign [online], businessinsider.com, 18 marca 2020 [dostęp 2020-05-14] (ang.).
- ↑ a b c Al Cartwright , Son told Joe to marry Jill, „Sunday News Journal”, 17 lipca 1977, s. 3 (ang.).
- ↑ Jessie Markovetz , Behind the Stone Balloon [online], udreview.com, 13 lutego 2010 [dostęp 2020-05-14] [zarchiwizowane z adresu 2010-02-13] (ang.).
- ↑ a b Asher Stockler , 10 things to know about Joe Biden’s wife, Dr. Jill Biden [online], newsweek.com, 15 marca 2020 [dostęp 2020-05-14] [zarchiwizowane z adresu 2021-01-20] (ang.).
- ↑ a b Nicole Gaouette , Jill Biden has a low-key appeal [online], latimes.com, 27 sierpnia 2008 [dostęp 2020-05-14] (ang.).
- ↑ Lynsey Eidell , Why Joe Biden Had to Propose to Jill Five Times Before She Said Yes [online], glamour.com, 22 listopada 2016 [dostęp 2020-05-14] (ang.).
- ↑ a b Katharine Q. Seelye , Jill Biden Heads Toward Life in the Spotlight [online], nytimes.com, 24 sierpnia 2008 [dostęp 2020-05-15] (ang.).
- ↑ Alexandra Macon , Joe and Jill Biden’s Love Story Will Pull at Your Heartstrings [online], vogue.com, 17 listopada 2016 [dostęp 2020-05-15] (ang.).
- ↑ Joe Biden Was Married To His First Wife, Neilia Hunter, For Only 6 Years [online], womenshealthmag.com, 13 maja 2020 [dostęp 2020-05-15] (ang.).
- ↑ a b Katie Glueck , Steve Eder , Why Jill Biden is taking time off to help her husband get a job [online], nytimes.com, 1 lutego 2020 [dostęp 2020-05-15] (ang.).
- ↑ Frank Stern , The Quad talks with Jill Biden – News [online], wcuquad.com, 20 października 2008 [dostęp 2020-05-15] [zarchiwizowane z adresu 2009-01-21] (ang.).
- ↑ Betty Caroli , First ladies: from Martha Washington to Michelle Obama, Oxford University Press., 2010, s. 33 (ang.).
- ↑ a b c Presidential Candidates’ Spouses: Jill Biden [online], npr.org, 1 stycznia 2008 [dostęp 2020-05-16] (ang.).
- ↑ Jill Jacobs Biden [online], nndb.com [dostęp 2020-05-31] (ang.).
- ↑ a b c Libby Copeland , Campaign Curriculum [online], washingtonpost.com, 23 października 2008 [dostęp 2020-05-16] (ang.).
- ↑ a b Dr. Jill Biden [online], whitehouse.gov [dostęp 2020-05-16] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-27] (ang.).
- ↑ Biden Breast Health Initiative [online], bidenbreasthealthinitiative.org [dostęp 2020-05-16] [zarchiwizowane z adresu 2009-04-10] (ang.).
- ↑ a b Angela Lemire , Jill Biden to Give Salve Regina’s Commencement Address [online], patch.com, 19 kwietnia 2011 [dostęp 2020-05-16] (ang.).
- ↑ Student retention at the community college: Meeting students’ needs [online], semanticscholar.org [zarchiwizowane z adresu 2020-11-08] (ang.).
- ↑ Jonathan Van Meter , Jill Biden on the Campaign of a Lifetime [online], vogue.com, 17 marca 2020 [dostęp 2020-05-16] (ang.).
- ↑ Jill Biden [online], time.com, 16 września 2007 [dostęp 2020-05-16] [zarchiwizowane z adresu 2007-09-16] (ang.).
- ↑ Glenn Thrush , Alexander Burns , The Life of Biden [online], politico.com, 23 sierpnia 2008 [dostęp 2020-05-17] (ang.).
- ↑ Michael Rubinkam , Michelle Obama, Jill Biden campaign in eastern Pa. [online], post-gazette.com, 24 października 2008 [dostęp 2020-05-17] (ang.).
- ↑ Jill Biden, teacher who avoids ‘Washington scene’ [online], reuters.com, 3 listopada 2008 [dostęp 2020-05-17] (ang.).
- ↑ Campuses Crusade to Secure Prof. Biden [online], voices.washingtonpost.com, 16 stycznia 2009 [dostęp 2020-05-18] (ang.).
- ↑ Robin Abcarian , Hi, I’m Jill. Jill Biden. But please, call me Dr. Biden [online], latimes.com, 2 lutego 2009 [dostęp 2020-05-18] (ang.).
- ↑ Philip Rucker , Biden Beefs Up Staff [online], voices.washingtonpost.com, 25 listopada 2008 [dostęp 2020-05-18] (ang.).
- ↑ Jill Biden’s communications chief leaves [online], upi.com, 5 grudnia 2011 [dostęp 2020-05-18] (ang.).
- ↑ a b c Carol E. Lee , Dr. Biden’s debut [online], politico.com, 6 grudnia 2009 [dostęp 2020-05-18] (ang.).
- ↑ Remarks by the President on Job Creation and Job Training [online], obamawhitehouse.archives.gov, 8 maja 2009 [dostęp 2020-05-19] (ang.).
- ↑ a b Ray Johnson , Dr. Jill Biden Inspires Kingsborough Community College Students [online], bklyner.com, 13 czerwca 2009 [dostęp 2020-05-20] (ang.).
- ↑ Lynn Sweet , Jill Biden, Captain of the Vice Squad [online], politicsdaily.com, 3 września 2009 [dostęp 2020-05-20] [zarchiwizowane z adresu 2009-09-05] (ang.).
- ↑ Jill Biden Speaks to UD Grads [online], wboc.com, 9 stycznia 2010 [dostęp 2020-05-20] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22] (ang.).
- ↑ Jen Wlach , Lee Ferran , Second Lady Jill Biden’s Acting Debut to Help Military Families [online], abcnews.go.com, 5 sierpnia 2010 [dostęp 2020-05-20] (ang.).
- ↑ About Joining Forces [online], whitehouse.gov [dostęp 2020-05-20] [zarchiwizowane z adresu 2013-03-26] (ang.).
- ↑ Dr. Jill Biden Joins USAID and Ad Council to Debut FWD Campaign for the Crisis in the Horn of Africa [online], prnewswire.com, 26 października 2011 [dostęp 2020-05-20] (ang.).
- ↑ a b Amie Parnes , The Bidens’ ‘regular’ lives [online], politico.com, 28 czerwca 2011 [dostęp 2020-05-20] (ang.).
- ↑ a b c Donovan Slack , Jill Biden tiptoes into 2012 election [online], politico.com, 10 stycznia 2012 [dostęp 2020-05-21] (ang.).
- ↑ Ashley Biden and Howard Krein [online], nytimes.com, 3 czerwca 2012 [dostęp 2020-05-21] (ang.).
- ↑ Louise Boyle , Lydia Warren , Inside the White House after-party: How the President took part in a Gangnam Style dance off and Michelle grooved to ‘Single Ladies’ at celebrity-packed bash [online], dailymail.co.uk, 22 stycznia 2013 [dostęp 2020-05-21] (ang.).
- ↑ Steve Parker , The Year in Review: Our 5 Favorite Joining Forces Moments of 2014 [online], whitehouse.gov, 24 grudnia 2014 [dostęp 2020-05-22] [zarchiwizowane z adresu 2014-12-24] (ang.).
- ↑ Jill Biden tries to fire up Democrats for Udall [online], 9news.com, 1 listopada 2014 [dostęp 2020-05-22] [zarchiwizowane z adresu 2014-11-08] (ang.).
- ↑ Erin Jensen , Jill Biden writes of marriage with Joe, ‘totally shattering’ death of son Beau in new book [online], eu.usatoday.com, 15 grudnia 2019 [dostęp 2020-05-22] (ang.).
- ↑ Jessica Taylor , Joe Biden: Window ‘Has Closed’ For A White House Bid [online], npr.org, 21 października 2015 [dostęp 2020-05-22] (ang.).
- ↑ Lizzie Johnson , Joe Biden, wife hold cancer roundtable at UCSF [online], sfgate.com, 1 marca 2016 [dostęp 2020-05-22] (ang.).
- ↑ Andrew V. Pestano , Jill Biden gifts Scott Kelly with beer, apple pie on return to U.S. [online], upi.com, 3 marca 2016 [dostęp 2020-05-22] (ang.).
- ↑ Karen Pence [online], awpc.cattcenter.iastate.edu [dostęp 2020-05-23] (ang.).
- ↑ Dan Merica , Joe, Jill Biden launch The Biden Foundation [online], edition.cnn.com, 1 lutego 2017 [dostęp 2020-05-23] (ang.).
- ↑ About the Foundation [online], archive.bidenfoundation.org [dostęp 2020-05-23] [zarchiwizowane z adresu 2020-06-02] (ang.).
- ↑ a b Jill Biden to Be Named Board Chair of Save the Children [online], usnews.com, 21 lutego 2017 [dostęp 2020-05-24] (ang.).
- ↑ Karen Okamoto , Jill Biden receives standing ovation at the Tonys [online], delawareonline.com, 15 grudnia 2019 [dostęp 2020-05-23] (ang.).
- ↑ a b Troy McMullen , Joe Biden and his wife buy a vacation home in Delaware [online], forbes.com, 9 czerwca 2017 [dostęp 2020-05-23] (ang.).
- ↑ Dr. Jill Biden to speak at MATC commencement [online], tmj4.com, 4 maja 2017 [dostęp 2020-05-24] (ang.).
- ↑ Educators gathered at CSU Channel Islands get some lessons from Jill Biden [online], vcstar.com, 13 grudnia 2019 [dostęp 2020-05-23] (ang.).
- ↑ 'You can do anything,' Dr. Jill Biden says at Bishop State’s Commencement [online], waaytv.com, 11 maja 2018 [dostęp 2020-05-24] [zarchiwizowane z adresu 2021-05-06] (ang.).
- ↑ Julia Varnier , The Apprentice School at Newport News Shipbuilding celebrates 157 graduates [online], wtkr.com, 23 lutego 2019 [dostęp 2020-05-24] (ang.).
- ↑ Barbara VanDenburgh , 5 books not to miss: Jill Biden memoir 'Where the Light Enters,' ‘The Bride Test’ [online], usatoday.com, 14 grudnia 2019 [dostęp 2020-05-24] (ang.).
- ↑ Adam Duvernay , For Jill Biden fans, Delaware book signing an opportunity for a short, personal meeting [online], delawareonline.com, 17 grudnia 2019 [dostęp 2020-05-24] (ang.).
- ↑ Steve Peoples , Julie Pace , Biden Eyes Fundraising Challenge Amid New Sense of Urgency [online], nbcnewyork.com, 9 marca 2019 [dostęp 2020-05-24] (ang.).
- ↑ Arlette Saenz , Joe Biden announces he is running for president in 2020 [online], edition.cnn.com, 25 kwietnia 2019 [dostęp 2020-05-24] (ang.).
- ↑ Garrett Book , Dr. Jill Biden campaigns for husband Joe Biden [online], iouxlandnews.com, 27 stycznia 2020 [dostęp 2020-05-25] (ang.).
- ↑ David Griffin , Jill Biden campaigns for husband in OKC as Super Tuesday polls open in Oklahoma [online], newson6.com, 3 marca 2020 [dostęp 2020-05-25] (ang.).
- ↑ Jill Biden Campaigns in Minneapolis [online], c-span.org, 3 października 2020 [dostęp 2020-11-12] (ang.).
- ↑ Joe and Jill Biden Campaign in Bucks County, Pennsylvania [online], c-span.org, 24 października 2020 [dostęp 2020-11-12] (ang.).
- ↑ Jill Biden Campaigns in Wisconsin [online], c-span.org, 28 września 2020 [dostęp 2020-11-12] (ang.).
- ↑ a b c Molly Nagle , Jill Biden says she feels ‘positive energy’ about race but 'not taking anything for granted’ [online], abcnews.go.com, 21 października 2020 [dostęp 2020-11-12] (ang.).
- ↑ Jill Biden in Florida on Election Day [online], news.yahoo.com, 3 listopada 2020 [dostęp 2020-11-12] (ang.).
- ↑ Jackson Baker , Talking the Talk: The Case for Three Presidential Candidates [online], memphisflyer.com, 1 marca 2020 [dostęp 2020-11-12] (ang.).
- ↑ Lillian Donahue , Jill Biden makes campaign stops in Lowcountry ahead of democratic primary [online], live5news.com, 28 grudnia 2019 [dostęp 2020-11-12] (ang.).
- ↑ Tim Funk , At drive-in rally, Jill Biden says North Carolina could be 2020 election’s pivotal state [online], charlotteobserver.com, 31 października 2020 [dostęp 2020-11-12] (ang.).
- ↑ Alex McLoon , Dr. Jill Biden, Doug Emhoff visit Omaha metro Saturday [online], wowt.com, 27 września 2020 [dostęp 2020-11-12] (ang.).
- ↑ Ana Radelat , Jill Biden coming to CT to raise money for husband’s campaign [online], ctmirror.org, 15 sierpnia 2019 [dostęp 2020-11-12] (ang.).
- ↑ Great to have Dr. Jill Biden at church in Arkansas after a big night in South Carolina. #arpx [online], twitter.com, 1 marca 2020 [dostęp 2021-01-11] (ang.).
- ↑ Paul LeBlanc , Jill Biden gets in between protesters and Joe Biden at California rally [online], cnn.com, 4 marca 2020 [dostęp 2021-01-11] (ang.).
- ↑ Roy S. Johnson , Dr. Jill Biden In Birmingham [online], al.com [dostęp 2021-01-11] (ang.).
- ↑ Trang Do , Dr. Jill Biden Campaigns In Delaware, Montgomery Counties, Where ‘Women Will Decide The Future Of This State’ [online], philadelphia.cbslocal.com, 8 października 2020 [dostęp 2021-01-11] (ang.).
- ↑ Gregory Pratt , Chicago Mayor Lori Lightfoot, Sen. Dick Durbin endorse Joe Biden for president [online], chicagotribune.com, 6 marca 2020 [dostęp 2021-01-11] (ang.).
- ↑ Ethan Stein , Destinee Patterson , Dr Jill Biden visits Columbia before Missouri voters head to the polls [online], komu.com, 8 marca 2020 [dostęp 2021-01-11] (ang.).
- ↑ Jill Biden Campaigns for Former Vice President in Reno [online], ktvn.com, 13 października 2019 [dostęp 2021-01-11] (ang.).
- ↑ Eric Russell , Jill Biden urges crowd in Bangor to help get nation ‘back on track’ [online], pressherald.com, 27 października 2020 [dostęp 2020-11-12] (ang.).
- ↑ Wife of candidate Joe Biden to raise money in New Mexico [online], apnews.com, 23 lipca 2019 [dostęp 2021-01-11] (ang.).
- ↑ Joe Biden Tours Ohio and Pennsylvania By Train [online], c-span.org, 30 września 2020 [dostęp 2021-01-11] (ang.).
- ↑ Emma North , Ben Dennis , ‘Why wouldn’t I come down to Virginia?’: Jill Biden visits Richmond area [online], wric.com, 28 października 2020 [dostęp 2021-01-11] [zarchiwizowane z adresu 2020-10-28] .
- ↑ Tal Axelrod , Jill Biden: Trump is ‘afraid’ to go against my husband [online], thehill.com, 14 grudnia 2019 [dostęp 2020-05-25] (ang.).
- ↑ Shoshana Dubnow , Jill Biden says she no longer considers GOP Sen. Lindsey Graham a friend [online], abcnews.go.com, 3 lutego 2020 [dostęp 2020-05-25] (ang.).
- ↑ Sam Gillette , Ally Mauch , Dr. Jill Biden on Her Campaign Trail Project & What She Wants People to Know About Her Husband [online], people.com, 30 czerwca 2020 [dostęp 2020-08-04] (ang.).
- ↑ Biden outlines school reopening plan amid pandemic [online], news.yahoo.com, 17 lipca 2020 [dostęp 2020-08-04] (ang.).
- ↑ Tal Axelrod , Jill Biden promises if Biden’s elected 'no more Betsy DeVos’ [online], thehill.com, 9 lipca 2020 [dostęp 2020-08-04] (ang.).
- ↑ Jada Yuan , Annie Linskey , Jill Biden is finally ready to be first lady. Can she help her husband beat Trump? [online], washingtonpost.com, 17 sierpnia 2020 [dostęp 2021-02-16] (ang.).
- ↑ Transcripts [online], transcripts.cnn.com [dostęp 2021-02-16] (ang.).
- ↑ Jonathan Lemire , Zeke Miller , Will Weissert , Biden defeats Trump for White House, says ‘time to heal’ [online], apnews.com, 7 listopada 2020 [dostęp 2021-02-16] (ang.).
- ↑ Read the full text of Joe Biden’s speech after historic election [online], abcnews.go.com, 8 listopada 2020 [dostęp 2021-02-16] (ang.).
- ↑ a b Meg Wagner i inni, 2021 Inauguration Day news coverage [online], cnn.com, 20 stycznia 2021 [dostęp 2021-02-16] (ang.).
- ↑ Nicole Gaudiano , First professor: Jill Biden to make history as a first lady with a day job [online], politico.com, 12 listopada 2020 [dostęp 2021-02-16] (ang.).
- ↑ Education is transformational, Jill Biden tells UD graduates [online], udel.edu, 9 stycznia 2010 [dostęp 2020-11-03] (ang.).
- ↑ Jill Biden to speak at Salve Regina commencement [online], archive.boston.com, 20 kwietnia 2011 [dostęp 2020-11-03] (ang.).
- ↑ Commencement Address by Dr. Jill Biden to Graduates, Family Members, and Faculty of Montgomery Count Community College [online], whitehouse.gov, 19 maja 2011 [dostęp 2020-11-03] [zarchiwizowane z adresu 2011-05-26] (ang.).
- ↑ Dr. Jill Biden, Second Lady of the United States and Villanova alumna, to Deliver University’s 2014 Commencement Address, May 16 [online], villanova.edu [dostęp 2020-11-03] (ang.).
- ↑ About: Honorary Degrees [online], hofstra.edu [dostęp 2020-11-03] (ang.).