Monagas
Monagas
Estado Monagas | |
---|---|
![]() | |
U sastavu | ![]() |
Upravni oblik | Savezna država |
Službeni jezik | španjolski |
Glavni grad | Maturín |
guverner | Yelitza Santaella |
Površina | 28900 km² |
Stanovništvo | 905.443 |
Gustoća | 31 stanovnik na km² |
osnovana 1909. |
Država Monagas (španjolski: Estado Monagas) je jedna od 23 savezne države Venecuele, koja se nalazi na sjeveroistoku zemlje. [1]
Država je ime dobila po junaku Venezuelanskog rata za nezavisnost i predsjedniku Venezuele u dva mandata (1847.-51., 1855.-58.) - Joséu Tadeu Monagasu, koji je rođen u tom kraju.[1]
U Državi Monagas živi 905,443 stanovnika[1] na površini od 28,900 km²[1]
Monagas je sa sjeveroistoka omeđen Zaljevom Paria, sa jugoistoka rijekom Orinoco, sa sjevera graniči sa saveznom državom Sucre a sa zapada Državom Anzoátegui.[1]
Osim obalnog pojasa na sjeveru i močvara Delta Orinoca, Monagas je tipična zemlja ravničarskog Llanos]], kraj nepreglednih savana.[1] Zbog tog je stočarstvo dominantno, iako ima i nešto ratarstva po sjevernim uzvisinama, gdje se uzgaja kakao, šećerna krumpir, jam, sirak, kukuruz, kava, pamuk, riža, duhan, pšenica i manioka.
U Monagasu se nalazi jedna od najvećih turističkih atrakcija Venezuele - Nacionalni park El Guácharo, nazvan tako po istoimenoj spilji Guácharo i istoimenoj ptici uljašici (Steatornis caripensis), koja se gnijezdi u njoj. Za lokalne indijance Chaima, ta spilja je sveta, jer se oni na bazi ptičjeg glasanja iz pećine bave proricanjem.[1]
Otkriće velikih količina nafte 1928. donijelo je duboke promjene Monagasu. Ona je otkrivena u džungli - Quiriquine, nedaleko od Maturína, administrativnog centra države. Kad je počela eksploatacija, to polje bilo je među najbogatijim u bazenu Orinoca. Danas postoji više od 100 lokaliteta, razbacanih na ogromnom području, sa kojih se crpi nafta, početkom 1970-ih sa polja Monagasa crpilo se oko 5 % venezuelanske proizvodnje nafte.[1]
Nafta se iz istočnog Llanosa pomoću nekoliko naftovoda transportira na sjever do karipske luke Puerto La Cruz i grada Caripita, na preradu i transport brodovima. Najveći dio prirodnog plina iz bušotina, koji se ranije spaljivao, danas se transportira do Caracasa, La Guaira i Valencije za korištenje po kućanstvima i industriji.[1]